Zaterdag avond zijn wij aangekomen in Fort Lauderdale. We hebben nu 9 uur wachttijd tot het vertrek naar Port au Prince. Eerst maar de koffers oppikken. Die konden niet automatisch doorgestuurd worden. Met de koffers achter ons aan trekkend proberen wij een slaapplaats te vinden. Het is onderhand elf uur geworden en om 3:30 moeten wij inchecken. Te weinig tijd om een hotel op te zoeken en ‘ ons bin sunig’ . We vinden drie tuinbanken en installeren ons. Prompt beginnen de schoonmakers met een borstelmachine het tapijt te reinigen. Ik draai mij op mijn andere zij, die na een kwartiertje beurs is van de harde ondergrond. Al met al lukt het om zo’n twee uur te slapen en dan zijn we te beurs en brak om verder te slapen. We strompelen naar de incheck balie en droppen onze koffers en installeren ons in de vertrekhal die heerlijke banken heeft. Het lukt om met de Jilesen te skypen. De andere twee (v)echtgenoten zijn niet te bereiken.

De vlucht gaat soepel, we hebben nooduitgang stoelen. Ik (Rein) zie na ruim een uur de luchthaven van Port au Prince en denk terug aan mijn vorige bezoek in 2008. Wat zou er nog hetzelfde zijn?
Dat wordt al snel duidelijk. De luchthaven terminal is niet in gebruik wegens instortingsgevaar. We worden per bus naar een hangar gebracht waar de douane ons verwelkomt. En dan zien wij twee lachende gezichten! We krijgen een koninklijk ontvangst van Marijke en Lenie! Ze staan ons op te wachten en heten ons hartelijk welkom. We gooien onze koffers achter in de pick-up truck. Nu wachten op Marleen. Die komt met een latere vlucht. We staan buiten in een heerlijk zonnetje te genieten van de mensen en de drukte.

Na ruim een uur is ook Marleen geland en wij springen in de open laadbak. We rijden door een deel van Port au Prince. De fotocamera’s maken overuren tijdens de rit. Tentenkampen, ingestorte gebouwen en ook veel straatleven gaan aan ons voorbij. We rijden over een straatmarkt vol vrolijk geklede mensen. O ja, het is zondag! Kerkmuziek golft uit de kerkjes die wij passeren en de mensen zijn echt op hun zondags gekleed. Pa keurig in kostuum met zoonlief die als mini-heertje naast hem loopt. Moeders met dochters in vrolijke jurken en dat alles onder een stralende zon. Gelukkig hebben wij al de factor 30 opgesmeerd.

Via een twee uur durende route zien en voelen wij de weg steeds slechter worden. Is deze eerst asfalt met gaten al gauw is het gaten met asfalt en uiteindelijk gaten met gaten zonder asfalt.
Onderweg maken we nog een stopje bij een supermarkt voor de boodschappen. Omdat de dichtstbijzijnde supermarkt ruim een uur rijden van de school ligt slaan we meteen goed in.

Was het net nog een weg met gaten en gaten zonder weg. Nu is het een aangestampte zandweg die de bergen inslingert. Bij een van de vele bochten stoppen we en zien wij het schoolgebouw in de verte liggen. Maar Marijke wijst ons op de vrachtwagen die dezelfde bocht gemist heeft en ruim 100m naar beneden is gestort. Die is de vorige avond van de weg geraakt waarbij twee doden vielen.
Maar Marijke is een uitstekende chauffeur en weet de pick-up truck goed en behendig te besturen. Helaas zijn sommige kuilen zo diep dat Peter gelanceerd wordt. maar zonder erge blauwe plekken komen wij aan.

We zijn diep onder de indruk. In-the-middle-of-nowhere staat een terrasvormig gebouw van vier etages. We slepen onze koffers naar de bovenste etage. Ik weet dat mijn conditie zo-zo is, maar ik kom met de tong op de schoenen boven. Gelukkig zie ik dat Peter ook wat problemen kent. Het zal de hoogte wel zijn. We zitten op 1.500 meter hoogte in de bergen.

Marijke geeft na drankje een rondleiding. Hierbij vallen wij van de ene verbazing in de andere bewondering. We zien vele leslokalen voor totaal 800 kinderen, een auditorium, een wateropvang installatie, een babyhuis in aanbouw, een beheerdersverblijf in wording, toiletblokken, een winkeltje waar kinderen een lunch kunnen krijgen, pre-fab huisjes, een electriciteitinstallatie op basis van eigen aggregaat en zonnepanelen en nog veel meer dingen die voorbijkomen.
Is dit allemaal sinds 2007 onder leiding van Marijke gerealiseerd? Wat een drive heeft zij. Dit is echt een voorbeeld van “one person can make the difference”

We lopen over het 10 hectare grootte terrein en bekijken een pre-fab huisje. Daar schiet Marijke uit haar slof. Vlak bij stinkt het erg. Blijkt dat andere mensen er vlak naast steeds hun behoeftes doen.

Vlak na het huisje vindt Roy zijn nieuwe vriend en huisdier. Blijkt dat omwonende de groene aanplant prima voer vinden voor hun geitjes. Roy neemt in opdracht van Marijke de geitjes in beslag zodat de eigenaar zich bekend moet maken. Die kwam ’s avonds en kreeg helder uitgelegd dat de jonge aanplant niet bedoeld is als voer, maar om de berghelling weer stevig te krijgen en zo grondverschuivingen te voorkomen. Door de massale ontbossing zijn al delen in de omgeving weggespoeld met alle ellende van dien.

Uitgeput genieten wij ’s avonds van een macaroni maaltijd die Lenie in elkaar zet. Lenie is een schat van een vrouw die al twee maanden Marijke helpt en nog een maand blijft. Ze zorgt goed voor ons.
We krijgen van Marijke instructies over het gebruik van electra (zo min mogelijk), water (toilet alleen doorspoelen bij grote boodschap), douchen (je neemt een pannetje water en gooi het over je heen, brrrr) en veiligheid (er is een bewaker, doe de kamerdeur op slot om misverstanden te voorkomen).