Vrijdag 9 juli: Vandaag een wat rustiger dag. Na alle hectiek van gisteren geen overbodige luxe.

We hebben gezegd wat minder vroeg op te staan vandaag. Dat wordt dus rond half 8. Marijke en ik ontbijten samen en spreken af dat we in de loop van de ochtend naar school in Kablain gaan om wat spullen uit te zoeken. In een lokaal daar liggen alle spullen uit de kleuterklassen van Furcy.

Speelgoed, dozen en delen van de prefabhuizen liggen opgeslagen in een lokaal.

Deze school heeft Marijke immers uitgeleend aan de nationale school, die is getroffen door de aardbeving. Toen zijn alle spullen naar Kablain gegaan. Deze moeten dus nog worden uitgezocht en verdeeld over de klassen.

Intussen probeer ik Dieter te bereiken. Hij is vandaag 30 geworden. Het gaat niet lukken. Mijn telefoon geeft steeds aan dat hij in gesprek is. Ook met Marijkes telefoon gaat het niet lukken. Dan Harry maar gebeld. Hij zal vragen aan Dieter om mij te bellen. Kan ik hem toch even persoonlijk feliciteren. Dat lukt dan gelukkig wel.

We werken boven een poosje. Doen wel wat en maken een begin maar ik merk dat ik wel moe ben en niet echt voor de volle 100% ervoor ga. Niks voor mij maar voor vandaag oke zo.

Vandaag lever ik ook de doos met de sportdag spullen in bij school. Ik verwacht dat ze die wel vaker gaan gebruiken. Als Ronald het zo goed doet als afgelopen woensdag komt het misschien volgende keer ook wel goed. Hoewel hij dan het programma zelf moet maken en de indeling op het plein. Kempes kan hem daarbij helpen. Iedereen heeft nu gezien hoeveel plezier de kinderen hebben. Dat moet motivatie geven om  over een aantal maanden weer eens zo’n sportmoment te organiseren.

We kijken nog even bij de bouw. Het huis van Marijke is al bijna klaar en de ruimte voor de vrijwilligers schiet ook al op.

In de stafruimte voor leerkrachten worden de tegels gelegd.

 Maar … ik verwacht niet dat ik er deze keer nog zal slapen. De tijd die rest is nog maar zo kort. Woensdag ga ik alweer terug naar Nederland.

We zoeken nog wat spullen om mee te nemen naar Robin. Ik ga daar immers maandag een hele dag heen voor lessen. Daar kijk ik echt naar uit. Ze hebben daar zo weinig en zijn niets gewend. Om dan met wat spullen te komen en les te geven is zulk mooi werk.  Thuis is het rustig en doe ik niet veel meer. Tijd om het verslag te maken en wat mailtjes te beantwoorden want er is weer internet.                                                                                                                                                                                                                 Wat morgen brengt zien we wel weer, geen dag is hier hetzelfde.