Vrijdag de 2^e juli was een heel andere dag dan anders voor mij hier. Vandaag niet naar school maar naar Port au Prince. Dit omdat we vandaag de eerste prefab huizen gaan halen.In PauP heeft een Nederlands echtpaar een timmerfabriek en zij maken sinds de aardbeving Creoolse huisjes voor de mensen in Haiti. Marijke ( de stichting) heeft van Stichting Projecthulp Haïti 50 van deze huisjes gekregen voor de overlevenden en zwaar gedupeerden door de aardbeving en de eerste twee werden gisteren opgehaald. De chauffeur ging met de vrachtwagen. Linda en ik erbij in. Achter ons Marijke in de Rhino met de opzichter “hout” uit Kablain.

Als je bij het bedrijf komt zie je een geolied timmerfabriekje. Alles gebeurt er nog met de hand maar wel in een strakke volgorde. Iedereen heeft zijn eigen taak.

Veel hulporganisaties komen hier om huisjes te halen. Het is mooi om te zien dat alle materialen op papier staan. Exact hoeveel planken, balken, voorgemonteerde stukken enz. voor elk huisje. Niet alles voor twee huisjes kon worden opgeladen. Dus moet er een tweede keer worden gereden maandag. Alles werd goed vastgebonden op de vrachtwagen door de Haitiaanse helpers.

 

Zelf heb ik alles maar een beetje vanuit de schaduw bekeken, het was er erg warm. Ik denk zo rond de 40 graden. Voordat we terugreden hebben we eerst nog veel overgebleven blokjes hout gestapeld in de Rhino. Deze kunnen op school weer worden gebruikt.

Inmiddels hadden we een telefoontje gekregen van Emmaniste uit Robin dat de echte vader en moeder van Kathia zouden zijn gevonden en dat ze op weg gingen naar Marijkes huis. Wij allemaal erg blij. De weg naar huis was lang, ver en heet met veel oponthoud.

Wij zijn uitgestapt in Kenscoff om zo snel mogelijk naar huis te gaan om de ouders te begroeten die inmiddels aanwezig waren. Toen we aankwamen bleken het niet de vader en moeder te zijn maar de vinders van Kathia. Dat was een grote teleurstelling. Toch was het goed dat ze hebben gezien hoe goed het met ons kleine meidje gaat. Narcisse , de man, schudde maar met zijn hoofd en kon het bijna niet geloven dat dit hetzelfde meisje was.

We hebben afgesproken dat we gaan proberen om zaterdag opnieuw naar het plekje te gaan zoeken waar ze is gevonden. We rijden dan naar de kerk in Robin. Daar zal deze man op ons wachten en met ons meelopen. We hopen dat het deze keer wat minder ver is en dat we het nu echt gaan vinden.                                                                                                                                                    Zaterdag is een wat rustige dag. Bij Linda komt visite . Familie van haar kinderen.

Samen met Marijke ga ik ’s morgens kijken in Kablain. Hoe het hout erbij ligt en hoe het met de bouw van Marijkes huis en de vrijwilligersruimte gaat. Het hout voor het huisje ligt keurig in het lokaal. Met de bouw is wat goed gegaan maar ook veel fout. De muren zijn niet overal netjes geschuurd en er is al wel overheen geschilderd. Ook het schilderwerk laat hier en daar te wensen over. Maar de keuken en de badkamers zien er netjes uit. Het blijft echter wel frustrerend dat je alles wat er moet worden gedaan voortdurend zelf moet controleren omdat het anders niet goed gebeurt. Marijke bespreekt elk detail van tevoren en dan nog loopt het vaak fout.

Marijke komt dan ook wel wat depri thuis. Maar goed dit is Haiti.  Aan het begin van de middag rijden we naar Robin om de vindplaats van Kathia te zoeken. Narcisse wacht ons op. Hij wijst ons de plek. Dat is niet zover de bergen in en aan een doorgaande route. We vinden ook de handdoek waar zij ingewikkeld was en het hoofddoekje van haar. Het verhaal is dus wel wat anders want zij is wel zonder kleren gevonden maar wel gewikkeld in een handdoek. Dus niet helemaal naakt achter een steen.

 Omdat we op die doorgaande route staan komen er al snel veel mensen om de Rhino heen staan. We hebben met enkelen een gesprek en na een half uurtje gaan we weer terug naar huis. Inmiddels is de familie van Linda vertrokken en wij maken er dan een gezellig avondje van met elkaar.

Zondag 4 juli is de eerste zondag van de maand en dan mogen de ouders komen van adoptiekinderen en van de kinderen die tijdelijk hier wonen. Zij zijn welkom vanaf 11 uur .

Voor die tijd bereiden Linda en ik de lessen voor het seminar voor. We schrijven wat op en bedenken oefeningen. Later ga ik bij de gesprekken zitten die Marijke voert met de ouders die zijn gekomen. Het zijn verschillende verhalen. Vaders of moeders komen om hun kind bij Marijke te ontmoeten en te horen hoe het gaat. Anderen vragen naar hun kind in Nederland. Van sommigen heeft Marijke alleen een bericht, van anderen foto’s. Het zijn allemaal bijzondere verhalen om te horen. Pas ver na vier uur is het afgelopen met alle gesprekken.

We gaan met elkaar wat eten en dan is de avond er alweer.

Maandag 5 juli is weer een schooldag. Samen met Linda stap ik deze morgen in de schoolbus. De bus is erg laat maar we zijn gelukkig op tijd op school. Wel slordig als alle leerkrachten te laat zouden zijn. Na even overleg met Kempes gaan we lopend naar de school in Godinot. Het is een wandeling ( klim) van ongeveer een uur. Het is een leuke tocht en er is veel te zien. Hier zie je het echte Haitiaanse bergleven aan je voorbijtrekken. Vrouwen met pakketten op hun hoofd, ezels beladen met pakketten, kraampjes langs de weg, taptaps enz. We genieten er allebei van, hoewel ik het wel heet vind. Het lastigste stuk is de afdaling naar de school die ver in de diepte ligt. Gelukkig gaat het goed en komt er precies op het goede moment hulp van iemand die snapt dat het voor ons soms moeilijk lopen is. Dan zijn we beneden en kunnen we de school bekijken. Er zijn twee lokalen. Daarin wordt les gegeven aan de kleuters en groep 3. Dat gebeurt tweemaal per dag zodat je vier groepen kunt bedienen. We blijven ruim een uur op de school en praten tijdens de pauze nog even met de leerkracht, een enthousiaste jongeman en met de directeur. Hij vindt het geweldig dat we er zijn. Het schooltje ziet er niet zo goed uit. De goot hangt los en een golfplaat slingert langs de zijkant. Deze school zou wel een opknapbeurt kunnen gebruiken. Binnenkort wordt er ook een tweede lokaal bijgebouwd. Net zo’n lokaal als de noodlokalen in Kablain. De kinderen gaan hier met plezier naar school en is de sfeer goed. Na de pauze gaan we weer naar huis, begeleid door het gezang van de kinderen. De terugtocht is wat minder zwaar en we doen heel rustig aan.

Tegen twaalven zijn we weer in Kablain. Tevreden en met veel foto’s. We eten samen even en gaan dan met Kempes praten over het seminar. Dan is het al gauw 1 uur en wachten de lerkrachten op wat er vandaag gaat komen. Het is een verhaal over het gebruik van verschillende methoden van leren waarbij je gebruik maakt van alle twee de hersenhelften. We laten met enkele oefeningen zien wat we bedoelen. Linda vertelt vooral veel over de theorie. Samen met haar doe ik de oefeningen. De leerkrachten vinden het interessant. We hopen dat ze er ook iets van laten zien in hun lessen. Morgen gaan we weer naar school om in de klassen te kijken, de kinderen te helpen brieven te schrijven aan scholen in Nederland en opnieuw een seminar.

Dinsdag 6 juli is er weer een dag. Ook vandaag weer naar school. Linda gaat mee om met de kinderen wat brieven te schrijven voor de kinderen in Holland. Mijn dag is vandaag wat minder druk. Ik luister en kijk vooral toe hoe het gaat met de tekeningen en de brieven. Verder help ik de kinderen die moeite hebben met lezen weer in de eerste klas. Om 1 uur is er weer seminar. Dit keer gaat het over het lezen. Ik probeer vandaag uit te leggen dat het voor kinderen die aan het begin van het leesproces staan heel moeilijk is als zij de letter horen zoals die wordt gezegd in het alfabet. De klank is dan namelijk heel anders dan de klank in een woord. Vooral voor kinderen die moeite hebben met lezen is dat een probleem. Wat mij betreft leren ze dan ook het alfabet pas opzeggen in de derde klas. Ook probeer ik uit te leggen wat dyslexie betekent en wat de achtergrond ervan is. Hoeveel invloed het heeft op je leren en wat je kunt doen om de kinderen te helpen. Vooral benadruk ik ook dat deze kinderen niet dom zijn maar een probleem hebben.

Voor veel leerkrachten is de term nieuw en zij luisteren geïnteresseerd.  Als ik aangeef dat er eigenlijk elke dag tijd extra moet zijn om met deze kinderen te werken, wordt het moeilijk. Zij geven aan dat die tijd er niet is. Ik zeg “maar er is in elke klas een assistent”. Er zijn dan wel veel kinderen maar er zijn ook in elke klas twee soms drie mensen aanwezig. Zij zeggen dan “ja maar die is voor de schriften” Ik benadruk wel dat het werken met deze kinderen veel belangrijker is dan de schriften. Bovendien zijn de meeste leerkrachten al om half twee klaar met hun werk en de schoolbus komt pas om kwart over twee. Ik voel wel enige weerstand maar hoop toch dat mensen er over gaan nadenken. Met de bus naar huis en dan lekker eten en even uitrusten.

Alweer een dag voorbij. De tijd gaat snel voorbij. Over een goede week ga ik alweer terug naar Nederland. In de bus horen we trouwens dat Nederland met voetballen voorstaat. Als we thuis bij de poort staan horen we dat ze hebben gewonnen. Zondag dus de finale van het voetballen.

 Woensdag is alweer Linda’s laatste dag. Zij regelt de laatste dingen wat betreft briefschrijven over en weer.

Ik doe samen met Ronald de laatste sportdag van de  6^e klas. Hij regelt het vandaag en ik sta enkel bij een spelletje.

Hij heeft de voorbereidingen al klaar als ik op school kom. Ik reed met Marijke mee en was iets na het begin van de dag op school. Ronald doet het goed met de sport.

Wellicht kan hij zo’n dag volgend jaar weer eens doen. Ik ruim de spullen van de sportdag op en maak er een mooie doos van met materialen die volgend jaar weer kunnen worden gebruikt. Wie weet kan hij ditzelfde ook nog eens in Robin doen. Dat kan in 1 dag want de school is daar maar klein.

Op donderdag gaan we Linda naar de bus brengen en rijden daarna door naar Affaire Sociale. Dat is in P. au P. Daar moet Marijke heen omdat er vorig jaar een probleem was met een werkneemster. Als je daar komt staat het vol met mensen . Er staan twee bureaus buiten waar je het dossier kunt inleveren. Wij worden om tegen half elf binnen geroepen. In eerste instantie wordt het verhaal van beide kanten gehoord door een jurist?? Er is ook iemand die het opschrijft. Olna heeft een advocaat meegenomen. Als beide verhalen zijn gehoord begint hij ineens luid te praten met het wetboek in zijn handen. Voor mij leek het alsof hij voor die tijd nog geen minuut aan deze zaak had besteed. Hij bekijkt nu pas de papieren. Bovendien wordt hij om de haverklap gebeld en beantwoord ook nog eens de telefoontjes. Hij is een heel dikke man die luid praat en er nogal zelfverzekerd bijzit. Wat hij zegt is wat mij betreft onzin. Dit omdat hij telkens zegt dat zij minder is gaan verdienen. Dat klopt ook, maar zij is ook minder uren gaan werken. Dat zegt hij er niet bij. Hij gaat steeds harder praten en citeert hele pagina’s uit het wetboek. Bovendien wil hij dat de schrijver zijn hele verhaal letterlijk opschrijft. Dit duurt allemaal erg lang. Naast ons in hetzelfde lokaaltje zijn ondertussen al twee zaken tot een eind gekomen en het eind voor ons is nog niet in zicht. Hij eist met luide stem veel geld van Marijke. Als hij voelt dat hij terrein verliest gaat hij ineens beginnen over het betalen van de ongevallenverzekering. Hier zou ook bijhoren de ziekte en de zwangerschapsproblemen.( Olna was zwanger toen ze zelf weg wilde gaan) Echter dat is nu nog niet geregeld. In juni vorig jaar toen Olna is weg gegaan was er nog helemaal geen sprake van een wettelijke regeling. Weer wordt er luid geciteerd uit het wetboek. We zijn hier inmiddels al drie uur. Het is warm en er worden zeer onaardige dingen gezegd. Ik vind het verbazingwekkend dat Marijke zo rustig blijft. Ik voel bij mezelf veel emotie. Uiteindelijk sta ik op en ga even uit het lokaal. Ik voel de tranen over mijn wangen lopen. Andere Haitianen vragen wat er is. Ik vertel ze dat ik teleurgesteld ben en me verdrietig voel. Deze man met zijn  zelfvoldane gezicht wil veel geld hebben voor Olna. Dit terwijl Marijke goed voor haar was en het geld beter kan gebruiken voor de kinderen. Ik zeg ook in mijn boosheid: “  Jullie willen toch geholpen worden, nu dit ontmoedigt mensen zoals ikzelf om ook nog maar een stuiver te geven en tijd te investeren om te helpen “. Sommigen lachen wat, anderen knikken wel dat ze het begrijpen. Ineens komt mijn Frans Creool heel duidelijk over. Ik kan op papier niet echt goed overbrengen hoeveel emoties er door je heen gaan als je hoort wat er wordt gezegd bij deze zaak tussen Marijke en Olna. Alle andere zaken zijn inmiddels voorbij en de mensen wachten op de uitslag van deze zaak. We zijn nu bijna vier uur verder. Iedereen wil graag naar huis maar de zaak wordt zorgvuldig afgehandeld.

Gelukkig laat de jurist zich niet intimideren door de enorm dikke schreeuwende advocaat. Hij neemt een eerlijke beslissing. Marijke hoeft alleen dat te betalen waar Olna recht op heeft. Nog een aantal maanden salaris omdat ze vier jaar heeft gewerkt. Dat is niet veel anders dan in Nederland.                                                                                                                                                    Na vier uur kunnen we gaan. We gaan een chatodo halen, een enorme watertank van 700 liter. Die wordt op de vrachtwagen geladen en dan gaan we een gelegenheid zoeken om te eten. We komen bij een pizzatent. Daar wachten we op onze pizza. We eten die vervolgens in de auto op. Het duurt lang voor we PauP uit zijn. Het is druk en er is veel file. Uiteindelijk kunnen we doorrijden. We zijn 6 uur thuis. Deze morgen vertrokken we om 6 uur. We zijn dus lang onderweg geweest. We zijn moe en vies. Eerst douchen en dan gaan we zitten. Kathia is deze eerste dag zonder Linda goed door gekomen. Ze slaapt als we er zijn en ze wordt al slapend in het bedje gelegd bij Marijke op de kamer.

Pffffffffff wat een dag!!!!!!!