Deel 1                                                                                                                                                                           Na en lange en hete reis,twee vliegtuigen en een busreis, kwam ik op 11 juni aan in Kenscoff. In de bus veel gezien van Haiti en ook vele tentenkampen. De reis was erg vermoeiend en vrijdagavond was ik zeer moe en lag vroeg op bed.

Zaterdag direct naar Kablain gegaan om naar de school te gaan kijken. Ik was ervan onder de indruk. Zoveel weer bijgebouwd sinds ik weg was gegaan.. We hebben lang rondgelopen en veel gekeken. Sommige dingen waren keurig gebouwd maar er waren ook dingen heel lelijk en slordig gemaakt in de tijd dat Marijke er niet was. Dat gaf veel om over te praten. Dat hebben we vooral buiten gedaan en daardoor was ik na deze eerste dag al heel erg verbrand. Onderweg hebben we nog even staan praten met mensen die in een tent wonen. Zij zijn direct na de aardbeving geholpen, maar nu 5 maanden later wonen ze nog steeds in een tent. Ik was erg moe en heb het niet laat gemaakt ’s avonds. Het voordeel van een warme dag is dat het douchewater dan weer erg lekker is.

De zondag hebben we vooral veel rust gehouden en ik was zo moe dat ik in de middag veel uren heb geslapen. Dat maakte wel dat ik in de avond lekker met Marijke heb zitten praten en dat was heel gezellig. Lekker lui in de stoel met de kaarsjes aan want elektriciteit was er niet op dat moment. Maandag ben ik al vroeg naar de school in Kablain gegaan en heb een bezoekje gebracht aan elke klas en elke leerkracht even gesproken. Dat was goed en leuk. Heb afgesproken dat ik donderdag en vrijdag lessen geef in de middengroepen en volgende week in de kleutergroepen. Dat ga ik dus morgen voorbereiden. Vanmiddag was er, toen we net van school terug waren, nog een vader met twee jongetjes. Hij wilde zijn kinderen bij Marijke laten omdat hun moeder er vandoor was. Marijke heeft de oudste tijdelijk onderdak gegeven omdat hij er duidelijk niet goed uitziet. De andere was er beter aan toe en die is weer met vader mee gegaan. De oudste jongen mag voorlopig een week blijven.                                                                                                                                                              Heb weer even tijd voor een kort stukje. Vandaag (woensdag) ben ik bezig geweest met de voorbereidingen voor de lessen van donderdag en vrijdag. Mijn Creool komt weer aardig naar boven, dus ik hoop dat het gaat lukken. Zaterdag geef ik dan seminar aan de leerkrachten. Dat moet ik ook nog voorbereiden, dus werk genoeg. Morgen nog wat minder te doen en daarna er hard tegenaan elke dag.

Onze kinderen ...

Het gaat goed met de kinderen bij Marijke thuis. Allereerst is er Fiona van 9. Zij gaat elke dag met de bus naar school en lijkt het daar goed te doen. Verder Adilien van 7 jaar. Hij was er erg slecht aan toe toen hij hier werd gebracht maar is nu zo’n lekker jong. Geniet van alles en gaat ook naar school. Ik had voor hem een pen en wat stickers. Hij straalde helemaal. Nog nooit een cadeautje gehad! Ook is er nog Abigaella. Zij is zo rond de 6 jaar. Een pittig meidje die haar mannetje wel staat. Verder zijn er nog een aantal kleintjes. Genia, het zusje van Adilien,  en nog drie kleintjes onder de twee jaar. En nu natuurlijk Nehemie, die gisteren is gekomen. Hij straalt en geniet van het spelen met alle speelgoed.

Nehemie ANTOINE, 5 jaar

 Deze kinderen hebben veel geluk gehad dat ze hier zijn. Met zoveel andere kinderen gaat het slecht. Gelukkig krijgen nu alle kinderen die op school komen bij Marijke een broodje of een warme maaltijd. Dat is voor deze kinderen vaak de enige maaltijd per dag. Toch zijn de meeste kinderen vrolijk en genieten ze van de dingen die ze leren op school en het speelgoed dat ze kunnen gebruiken. Dat te zien maakt het werk hier zo mooi en bijzonder ondanks alle ellende en emoties.

 Vandaag verder met de voorbereiding thuis bij Marijke. Wel even naar school geweest om te overleggen over het seminar en om te kijken of alles wat ik nodig heb er wel is . Ook gekeken bij de vrouwen die elke dag honderden broodjes smeren en rijst koken om de kinderen op school een maaltijd te geven. Indrukwekkend en geweldig. Daarna met de vrachtwagen weer naar huis. Vanmiddag kwamen er mensen aan de poort met een klein baby’tje. Het was een klein meisje dat zij gevonden hebben langs de weg ergens in de bergen in de buurt van Robin. Het lag daar zonder kleertjes en met niets erbij. Dit meisje was zwaar ondervoed en enorm mager.

Wouda met Kathia

Marijke heeft het gewassen en eten gegeven. Daarna zijn we naar het politiebureau geweest om te zeggen wat er was gebeurd. Dit om te voorkomen dat als dit kleintje het niet haalt Marijke in de problemen komt. De politie wist er al van en had de mensen naar Marijke gestuurd. Morgen gaat zij naar het gemeentehuis voor een geboorteakte en om het kindje aan te geven.

Kathia 3750 gram, 62 cm, leeftijd ???

We hebben het kindje Kathia Lucienne genoemd naar de vindsters. Ik kan niet vertellen wat dit met je doet als er zoiets gebeurt. Er gaat heel wat door je heen als je zo’n klein mager meisje ziet dat is achtergelaten. Wat moet je als moeder dan wanhopig zijn. Dit maakt veel emoties los. De komende nachten slaapt het bij Marijke op de kamer en er wordt nu goed voor haar gezorgd. De eerste flesvoeding is binnengebleven . Het lijkt erop dat ze verder niet ziek is. Maar natuurlijk moet de dokter dat nog onderzoeken. Al ze goed te eten krijgt en niet ziek is al ze het wel redden.

Zoveel ellende en zoveel armoede. Na de aardbeving is het voor veel mensen nog erger geworden. Alles is zoveel duurder geworden. De mensen hier wonen te ver de bergen in om te profiteren van de voedselhulp.