De afgelopen twee dagen 24 en 25 juni ’10 zijn druk geweest. Elke dag vroeg met de bus naar school en dan vrijwel direct aan het werk. In Ka-Blain eerst even de spullen pakken en dan naar de eerste klas. Daar zijn vier kinderen met leesproblemen. Deze kinderen wil ik graag helpen. Immers in Nederland ben ik niet voor niets RT er. Afgelopen dagen ben ik met dit kleine groepje kinderen aan het werk geweest met letters en woordjes. Best moeilijk in het Creool maar gelukkig klinken de meeste letters hetzelfde. De kinderen hier zeggen meestal de letter zoals die klinkt in het alfabet, maar dat is niet zoals de letter klinkt als je die moet lezen. Dat is dus een extra handicap. We hebben eerst maar eens de letters bekeken en benoemd. Daarna de klank zoals je die hoort. Ook het bedenken van een woord dat met deze klank begint is moeilijk voor ze. Dit zijn wel de basale dingen om te leren lezen. De letter herkennen en de klank die erbij hoort. Anders kom je niet tot lezen.

Daarna ben ik op beide dagen de klassen in gegaan en heb daar mijn lessen gegeven. Ik begon om 9 uur en werkte tot half 1. Daarna nog voorbereiden voor de volgende dag. Dan met de bus naar huis. Dat was vermoeiend maar wel erg leuk en ik kon tevreden naar huis. De kinderen vinden het leuk als ik kom. Vooral in de hogere groepen begrijpen ze mijn mengelmoesje van Frans en Creool steeds beter. De leerkrachten hoeven weinig meer uit te leggen. Bovendien kan ik veel voordoen. ’s Avonds gaat voor mij vroeg het lichtje uit want dan ben ik moe van het werk en ik ga er elke dag om half 6 uit om op tijd bij de bus te kunnen zijn.

Gisteren , de 24 ste , was er erg veel regen en wind en was het gewoon koud op school en in huis. Vandaag , de 25 ste, is het weer warm en zonnig. Vandaag was ook Linda op school. Zij heeft de school wel gezien maar alleen nog zonder kinderen. Vandaag dus voor het eerst met de kinderen, zo hoort het tenslotte voor een school. Het was leuk om met haar in de klas te zijn. Ze hielp met de les en daarna zijn we nog een aantal klassen op wezen bezoeken. Nu is het voor mij weekend. Even tijd voor dit verslag en voor andere dingen, want wat er hier op je pad komt dat weet je nooit.

Kathia rechtop in het wipstoeltje, zij wil alles zien. Zij kon er niet uitvallen. Het speelgoed vond zij prachtig, zij spoeelde actief.

Met de kleine Kathia gaat het erg goed. Ze wordt elke dag sterker, ze eet goed en is tevreden. Wel denken we dat ze doof is. Ze reageert niet op handen klappen en een deur die keihard dichtslaat. De dokter zal er misschien iets over kunnen zeggen als hij weer komt. Linda zorgt vooral voor de kleine. Dat is veel werk maar wel een dankbare taak.

Wouda en Linda maken foto's van Kathia, ons ontbijt staat klaar.

We willen proberen dit weekend de plek op te zoeken waar zij gevonden is. Marijke maakt daar foto’s. Als zij het later ooit wil weten dan ligt het vast en kan zij de plek vinden of opzoeken. Dat kan voor haar belangrijk zijn. We weten immers niet hoe het verder gaat in haar leventje.

Op zaterdag is er een dag om te relaxen. Niet al te vroeg opstaan en daarna lekker ontbijten, wat lezen en wat denkwerk doen voor de lessen van de komende week. Dan probeer ik vooral om sportlessen te geven, als het weer het toelaat tenminste. Op dit moment regent het vrijwel elke middag hier. Dat is wel bijzonder voor juni. Ik wil graag met elke klas een sportcircuit doen van verschillende spelletjes. We hebben dat geoefend tijdens het seminar met de leerkrachten. Ik hoop echt dat ik dat nog kan doen voor ik ga. Maar ja het weer heb je niet in de hand. ’s Middags gaan we even naar Mission Baptist. Daar kun je wat cadeautjes kopen en we eten er een lekker ijsje. Op straat staan veel kraampjes. De mensen daar willen ons natuurlijk ook graag wat verkopen. Ik koop er een taptap. Ben al vele malen in Haiti geweest en nog nooit een taptap afbeelding gekocht. Dus dat moest vandaag maar gebeuren.

’s Avonds hebben we het niet laat gemaakt. Er viel heel wat bij te slapen. Afgesproken dat we om acht uur  in de morgen vertrekken om naar Robin te gaan om daar de plek te zoeken waar Kathia is neergelegd..

Vandaag, zondag de 27^ste gaan we naar Robin. Allereerst rijden we naar school om daar de directeur op te halen. Hij zegt te weten waar we moeten zijn. We rijden nog een stukje verder de bergen in. Op een moment stoppen we en gaat hij ons voor naar een huisje. Het is een huisje van takken en het hangt helemaal scheef. De mensen hier zijn ook getroffen door de aardbeving.

Wij durven het huisje niet in en zij slapen er elke nacht met 8 personen. Marijke schrijft de gegevens op. Wellicht wordt deze familie ook geholpen. Dat is eigenlijk wel hard nodig maar er zijn er hier zoveel. Dan gaan we wandelen de bergen in. We moeten een hele berg af naar beneden. Dat vind ik moeilijker dan omhoog. Ik kan dat minder goed zien en ga sneller glijden.

Wouda en Emmaniste voorop ...

Gelukkig steunt Emmaniste ( de directeur) mij regelmatig. Na een uur lopen bereiken wij het huisje dat de directeur van bovenaf heeft aangewezen.

Echt een moeilijk stuk. Marijke deed dit zittend.

Als we daar komen blijkt het niet de plek te zijn waar Kathia is gevonden. Dat is dichter bij de school. Het is erg warm en ik heb er veel last van. De zon staat recht boven het huisje van deze familie en er is dus weinig schaduw. Na een half uurtje gaan we weer omhoog.

Wouda voor het huisje, de steile berg op de achtergrond.

Inmiddels voel ik me beroerd van de warmte en van gebrek aan zout denk ik. Ik was erg misselijk. Ik kon echter niet overgeven. Gelukkig nog een stukje brood van vrijdag in mijn rugzak en wat koekjes gegeten. Dan voel ik me weer wat beter. We stoppen regelmatig met klimmen. Als ik weer bijgekomen ben, gaan we weer een minuut of vijf verder omhoog. Ik moet rustig aan doen en wordt gelukkig geholpen door Emmaniste en Linda. Zo vorderen we langzaam naar omhoog. De klim is erg steil. Soms klim je in een paar stappen een paar meter. De lucht wordt donker en dan begint het te gieten. Geen plek om te schuilen zo midden in de bergen. Dus lopen we door. Langzamerhand wordt iedereen doornat tot op ons vel. Echt alles is drijfnat. We zijn bezorgd om de fototoestellen en de telefoons. Gelukkig doet alles het nog. Met mij gaat het wat beter en we kunnen nu dan ook wat sneller lopen. Dan komen we bij de Rhino aan. Het water staat in de schoenen maar we zijn bij de auto en kunnen nu naar huis. De rit was ook nog wel koud hoewel Marijke en ik een jasje hadden. Thuisgekomen direct alles maar uitgetrokken, onszelf afgespoeld en schone kleren aangedaan. Gelukkig was er toen warm eten en lekkere thee. Het was een mooie wandeling met prachtig uitzicht. Zwaar maar mooi. Alleen hebben we niet gevonden waar we voor gingen. Jammer maar wie weet komt het nog op een ander moment.

Ook hij moest de berg op met dit zware pak ...