Het zit erop. De tijd in Haiti is weer zo snel gegaan. Nu naar Nederland terug waar mijn geliefden wachten op mijn terugkomst. Ik kijk met een goed gevoel terug op mijn tijd bij Marijke. Het was weer een bijzondere tijd waarin weer van alles op me afgekomen is.

Donderdagmorgen zijn we om half zes vertrokken op weg naar het vliegveld in Port au Prince. Het rijden ging vlot tot we in de stad waren Daar was het zo rond kwart voor 7 ´s morgens al erg druk. We kwamen zo rond kwart over 7 bij het vliegveld aan en ik schrok toen ik zag hoe het er daar was. Een enorm lange rij wachtenden om in te checken voor een vliegtuig. Er stond vast wel dertig meter mensen buiten.

Dan maar in de rij staan. Al snel was duidelijk dat het niet snel zou gaan. Mensen die bereid waren om te betalen werden voor in de rij gezet. Voor de anderen gold dat het  lang zou duren en het was warm tussen alle mensen in. Pas na ruim een uur was ik in de vertrekhal bij de incheckrij. Ik werd naar een andere rij gestuurd. De meeste mensen moesten naar Fort Lauderdale in Amerika. Deze rij was een korte. Ik dacht dus: dat wordt snel inchecken en dan gaat het nog allemaal goed komen,maar helaas de mensen in onze rij werden tegengehouden en mochten niet naar de balie. Ik vroeg aan het meisje dat voor onze rij stond `waarom eerst de anderen?`

Zij zei me dat het dan beter te overzien was. `Maar mijn vliegtuig gaat veel eerder`zei ik. Daar moest ze dan wel even over nadenken. Ze is gaan vragen of onze rij dan toch maar niet ook mocht gaan. Ja hoor dat mocht maar er stonden nog een aantal mensen voor mij. Een man die naar Engeland zou vliegen en een vrouw alleen die daar ook heen moest. Hun vliegtuig was vertraagd.  De vrouw stond voor mij en riep al. Ik blijf bij de balie staan totdat ik weet wanneer ik weg kan. Daar stond ik dan weer. Gelukkig snapte de man naast mij dat er voor mij haast bij was en hij had de tijd. Dus ik mocht voor. Inmiddels was het 10 voor 9 en over 25 minuten moest het vliegtuig weg. Met ticket in de hand naar de rij wachtenden voor de veiligheidscontrole.  Daar weer wachten en de tijd ging maar door. Opeens werd er gezegd dat de mensen voor Santo Domingo direct door de controle mochten. Daarna ging het snel. Direct doorlopen, instappen om 5 minuten na 9 en om 15 minuten over 9 taxieden we over de baan. Er waren maar zo´n 30 à 40 man aan boord.

De vlucht ging voorspoedig en ik was al na een uur vliegen op het vliegveld in SD.

Daar een tijd wachten en dan naar Madrid. Om te tijd wat leuk door te brengen ben ik naast een jonge vrouw gaan zitten om een gesprek te beginnen. Zij kwam uit SD en ging naar fmilie in Panama. Zij werkte op een cruiseschip en had veel van Europa gezien. Het was een aangenaam gesprek en we hebben elkaar een behoorlijke tijd vermaakt. Om 1 uur zag ik activiteiten bij de balie van Iberia. Ik naar de man toe. Ik zei hem niet te weten wat het gewicht van mijn koffer was. Dus hij ging hem direct wegen. Ruim onder de 20 kilo. Ik vroeg hem of ik ook niet direct een instapkaart kon krijgen. Dat kan wel zei hij. Zo had ik al om half 2 geen koffer meer en een instapkaart op zak. Dat was gemakkelijk. Nog even langs de winkeltjes gelopen en daarna ben ik in een hal gaan zitten om mijn boek te lezen. Dat was heerlijk relaxed en ontspannen. Pas om half 6 zou ik vertrekken.

Verder ging het vlot. De vliegtuigen gingen allemaal redelijk op tijd en ik was op tijd in Nederland. Wel moe na een reis van 27 uur. Maar ik heb gelukkig vakantie en hoef niets.

Dit was het laatste deel van het verslag. Ik hoop dat iedereen die heeft meegelezen dat met veel plezier heeft gedaan.

Lang niet alles wat ik heb beleefd is op papier beschreven. Dat is ook moeilijk als je zoveel meemaakt. Gevoelens en emoties zijn moeilijk zwart op wit te zetten.

Ook vond en vind ik het moeilijk om te beschrijven wat de aardbeving met veel mensen en kinderen heeft gedaan. De 12^e januari zal nog heel lang doorwerken in alles wat met Haiti heeft te maken. Niet alleen in al het extra werk en de extra hulp die mensen nodig hebben maar vooral in het hoofd van de mensen en de kinderen.                                                                                                                                      Aan de andere kant zie je ook weer dat het leven`gewoon`weer doorgaat.

Wouda