Vanmorgen, dinsdag 28 september 2010, ben ik weer met Dieufort en Jacky naar Protection Civil gereden. De afspraak was dat wij er om 10 uur zouden zijn, maar door de overvolle wegen en de files, waren wij er om 10,30 uur. Mme Decoline was er gelukkig alOm het kort te houden: Wij hebben op de directeur moeten wachten tot even na drie uur. Het waren lange uren. Ik had mijn laptop bij mij, ik heb alle lijsten getypt voor Robin, nog spelletjes gedaan, wat met de andere wachtenden gepraat en nog zitten niksen. En toen toch zomaar op eens kwam de directeur binnen. Omdat Mme Decoline er al zo vroeg was, mochten wij als eerste naar binnen. Zij had een hele stapel dossiers die besproken moesten worden. Ons dossiernummer 11212 werd als tweede behandeld. De directeur stelde allerlei vragen. Waar de school stond, hoeveel de leerlingen aan schoolgeld betalen, hoeveel leerlingen wij hebben, hoeveel scholen, waar ik woon, wie mijn kosten betaalt als ik geen loon ontvang. Hoeveel jaar ik in Haïti woon, of ik de directrice ben, hoe ik heet, ik moest het drie keer herhalen. Het dossier werd ter controle aan een jonge vrouw gegeven. Toen zij terug kwam deed zij enorm chagrijnig en naar over onze papieren. De lijsten leken nergens op, waren onvolledig. Ik zei dat wij volgens de aanwijzingen alles zo goed mogelijk hebben gemaakt en wij steeds dingen op nieuw hadden moeten doen, dat ik er heel erg hard aan gewerkt heb. Ik pakte nog andere papieren uit mijn tas, die Mme Decoline had terug gegeven en liet die zien. Er was geen “Certificat de fret”, of wij dat wel betaald hadden. Na enige uitleg begreep ik dat het de USD 1100,- was die wij hebben betaald voor afhandelingskosten van de containers. Het papier bleek het enige te zijn wat ontbreekt. Ik zei dat ik niet in Haïti was toen het geld betaald werd, maar dat ik het uit Nederland had geregeld en toestemming had gegeven, dat ik de papieren niet had gezien. Ik vroeg Mme Decoline of zij Jacky of Kempès er op geattendeerd had dat dit appier in het dossier moet zitten, want mij had zij er niet naar gevraagd. Dit vind ik echt een fout van haar. Zij gaf hier geen antwoord op, maar zij keek wel ongemakkelijk. Die nare dame zei dat er zaden in zaten, tapis de sol, zonnepanelen, zij vroeg wat een boujou of zo iets was. Ik werd echt een beetje pissig en antwoorde duidelijk dat er maar 1 tapis de sol in de container zit. Toevallig wist ik dit uit mijn hoofd. De directeur keek op de lijst en zei tegen die dame iets, zo van dat ene ding, maakt niets uit. En dan zaden, waar gebruikt u die voor? Ik zei dat 1200 kinderen moeten eten, dat de P.A.M. het eten nog steeds niet betaald, dus dat onze stichting al het eten betaald omdat de kinderen honger hebben en dat wij lesgeven in het verbouwen van groenten, dat die zaden heel hard nodig zijn. Wij verbouwen met de school onze eigen groenten. In de nieuwsbrief liet ik hem zien waar de moestuin was en de gebouwen en nieuwe klaslokalen.  Hier op reageerde de directeur positief.  Boujou (of zo iets) ik zei dat ik het niet wist, maar dat wij de lijst vertaald hebben met een woordenboek. Hier liet hij dit bij. Ik legde uit dat de zonnepanelen horen bij de 9 waterpurifiers, die een gift zijn van een stichting in Nederland. Men wilde meer uitleg. Ik zei dat op het project op Delmas 1 er drie zijn en zei er nog drie van krijgen. De directeur zei dat hij het kon controleren en vroeg meer uitleg. Ik heb helemaal uitgelegd hoe het opgebouwd moet worden en hoeveel kinderen schoon drinkwater er mee krijgen en dat dat iets is wat heel hard nodig is. Toen werd er gezegd dat wij morgen het certificat de fret meoten komen brengen. Wij konden gaan. Ik vroeg of ik een foto van de directeur mocht maken, dat was niet goed.

De directeur las serieus heel veel dossiers door, haalde er dingen uit waar hij vragen over stelde , tekende en pakte een nieuw dossier. Het leek bijna chaotisch. Dat hier af en toe papieren kwijt raken of in de war dan kan ik me voorstellen. Ik vond wel dat hij het serieus deed, wat kort aangebonden, maar hij deed in een korte tijd heel veel en hield alles op de rit. Het nare mens doet haar werk niet juist. Zo ga je niet met mensen om. Zij leek er plezier in te hebben dingen af te kraken.

Wat was ik opgelucht dat wij met de directeur hebben kunnen praten, nu hoef ik er morgen niet weer naar toe.

Toen ik langs de wachtenden liep, vroegen zij allerlei dingen en vooral wat in het dossier ontbrak. Men leeft enorm met elkaar mee.

Daarna zijn wij naar Valerio Canez gereden om een grote koelkast te kopen, twee tafels met stoelen, een blender en vier grote gasflessen met installatie in Ka-Blain voor de keuken van het vrijwilligershuis en mijn huis. Wij konden de spullen niet meer inladen, het was al te laat, morgen moet Dieufort terug gaan om alles op te halen. Weer waren wij na 7 uur ’s avonds thuis.