Zaterdag 20 februari 2010

Door Tabarre en Route Frère reden wij via Pétion-ville naar Kenscoff. Het werd net licht. Af en toe zagen wij grote gebouwen plat liggen, ingestort al een kaartenhuis. Wonderlijk is wel dat andere gebouwen gewoon zijn blijven staan. Het viel me op dat ik een hoop puin zag en dan besefte: Dit was een huisje. Steeds weer ging er door mijn hoofd: Hoeveel mensen zijn er in deze puinhoop omgekomen, hoeveel zijn er nog op tijd uit kunnen komen? Veel verwarrende gedachten. Eerlijk gezegd viel de ellende me erg mee langs Route Frère en de weg naar Kenscoff. De beelden die wij op de TV hebben gezien, lijken niet op wat wij zagen. Wat een geluk voor deze mensen.

Het laatste stuk van Fermathe naar Kenscoff ging prima. Het was prachtig om de gezichten van de mensen te zien. Zij keken naar de vrachtwagen, keken om hoog en je zag op de gezichten blijdschap van dat zijn tenten, dat zijn hulpgoederen. Hoe dichter bij huis hoe vaker ik blij hoorde roepen: Marijke!

Kempès belde me terug om te zeggen dat wij in Kenscoff eerst naar Dourette moesten rijden en daar richting huis. De straat naar ons toe lag open. Dit blijkt niets met de aardbeving te maken te hebben, er is een gleuf dwars over de weg gegraven om een leiding in te leggen,het werk ligt al weken stil. Knap onhandig voor ons.

In Kenscoff bij de school van Mission Baptist stonden rijen mensen, veel auto’s van de Minustah. Er werd eten uitgedeeld op het schoolplein. Ook zag ik mensen met kleine zakken rijst op hun hoofden langs de weg lopen. Ook toen wij langs de rij mensen reden, hoorde ik mensen blij roepen: Marijke is terug, kijk Marijke. Ik kon zien aan hun gezichten dat zij werkelijk blij waren ons te zien met een volle vrachtwagen vol hulpgoederen. De hoop straalde van hun gezicht.

De vrachtwagen kon het laatste stukje naar ons huis maar nauwelijks rijden, de gleuven, gaten, grote stenen en het water uit een kapotte leiding, maakte de weg bijna onbegaanbaar voor zo’n zware auto.

Kempès, Wilkens, Jacky en Sam stonden ons op te wachten bij de gate. Iedereen was enorm blij dat wij er waren met zo veel spullen. Na de begroeting en woorden van blijdschap en nadat ik geïnformeerd had naar hun familie en hun huis, begonnen de mannen gelijk uit te laden. Alles staat in de veranda en in de woonkamer. Wat een enorme hoeveelheid. Ook Fiona en de madames hielpen mee de kleine doosjes naar binnen te brengen.

Kempès, Wilkens, Jacky en de madames lieten echt blijken enorm blij te zijn met alle hulp van uit Nederland en dat Alexander en ik dit allemaal in de vrachtwagen helemaal uit de andere kant van de Dominicaanse Republiek hadden mee genomen. Het was een bijzondere ontvangst.

Aan het eind van de middag kwam Kempès vergaderen, ik was er erg blij mee. De regering verbiedt tot nu toe onderwijs te geven in gebouwen. Onze eerste prioritijd is het zo snel mogelijk openen van de school. Dit wordt waarschijnlijk 1 of 8 maart.