Vrijdag 30 juli: Na alweer voor de tweede nacht alleen in het huis te hebben geslapen met af en toe weer de ZEER onaangename verrassing van de aanwezigheid van onbeschrijfelijk grote torren heb ik een ochtend zonder concrete plannen. Aangezien ik hier automatisch tegen een uurtje of vijf in de ochtend wakker wordt dacht ik eraan om het schooltje in Robin maar even tijdens de schooluren te gaan bezoeken. Mijn rit ernaartoe bezorgd Marijke in Nederland nog steeds meer zorgen over mij en/of haar Rhino dan ik er zelf over heb, maar het blijft goed opletten! Bij aankomst wacht mij, eerlijk gezegd, de zeer aangename verrassing dat er in alle lokalen een volle bezetting is en er echt serieus wordt gewerkt. Desondanks zorgt mijn aanwezigheid ook hier voor de nodige onrust onder de kinderen. Na weer een kort algemeen gesprek met de directeur wil hij met mij langs alle klassen gaan. Als docent weet ik hoe vervelend het is om gestoord te worden tijdens de lessen, maar ik kan er echt niets tegen in brengen.

De derde klas in Robin

Als ik het eerste klaslokaal binnenkom staan de leerlingen direct op en komt de docent direct naar mij toe met: Bonjour monsieur Thijs merci, merci monsieur Thijs!. Blijkbaar hebben ze mijn plannen al besproken en hopelijk kan ik de verwachtingen waarmaken !?! Het lijkt er in ieder geval op dat zij er vertrouwen in hebben dat de verwachtingen waargemaakt gaan worden. De docent zegt een woord tegen de leerlingen waarop zij luidkeels allemaal tegelijkertijd beginnen te zingen. Hier snap ik ook weer niets van maar ook zij eindigen met zelfs voor mij niet mis te verstane dankwoorden.

Voor onder andere deze kinderen ben ik dus hier!

Aangezien de schotten tussen de lokalen ruime openingen vertonen had ik al een blik in de andere klassen kunnen werpen. Het hierboven geschetste “ritueel” herhaalde zich op soortgelijk wijze ook in die lokalen. Wat een kick en drijfveer!!!                                       De drijfveer heb ik ook wel nodig want toen de directeur, een Franstalige docent en ik de rest bespraken bleven zij onverminderd optimistisch, maar ik …. slik!           

Tegen het middaguur was ik weer thuis waarna er weer allerlei dingen met de vrachtwagen naar Ka Blain gebracht moesten worden. De gaten in de weg zorgen voor veel schokken.  Hier trof ik overigens wel het prefab huisje geheel afgewerkt boven de school aan! Na overleg met Kempes (directeur aldaar) heb ik met de chauffeur van de vrachtwagen afgesproken om de dag er na om 6.00 u te vertrekken naar Port au Prince om voor Ka Blain weer twee chatadoo’s op te halen en voor Robin 50 zakken cement te halen.

Na zaterdag dus weer een dag in de vrachtauto gezeten te hebben en misschien nog geen 80 kilometer te hebben afgelegd heb ik die avond met Denis, een van kinderen die ook op terrein bij Marijke woont een flesje wijn soldaat gemaakt (hij is overigens al meerderjarig, voor het geval daar iemand over valt!)

 Zondag gebeurd er niet zoveel buiten de kerkdiensten die ongeveer 4 uur duren en hier in het dorp op vrijwel elke straathoek lijken te worden gehouden.

Wel kreeg ik te zien dat mijn aankoop van donderdag goed werd gebruikt:

Tegen 13.00u kreeg ik een uitnodiging om mee te gaan voetballen. Sja, dat had ik al jaren niet meer gedaan, maar dat zou wellicht leuk kunnen zijn! Het was 6 tegen 6 en we wonnen met 4-1 en ik scoorde er 2! Lag dat echt aan mij of voor een deel aan de keeper die 1 van de 2 tussen zijn benen door liet gaan? Het publiek riep: Thijs, Thijs (voor zover ze dat konden uitspreken) In het veld werd ik natuurlijk weer aangesproken met: He Blanc!

 Zoals we sinds de finale bekend staan: een beetje hard af en toe!