Zoals al eerder gemeld is de school in Robin in 1997 gebouwd door Canadese militairen en daarvan wordt nog altijd met trots en goede zorg een fotocollage in 1 van de lokalen bewaard:

Afgelopen donderdag hebben we de bijna laatste hand gelegd aan de trapjes om de lokalen beter en veiliger te kunnen betreden. Zoals op eerdere foto’s te zien was het tot op heden een losliggend steentje die deze dienst dacht te kunnen bewijzen. Ik ben nog niet helemaal tevreden dus dat moet nog wat netter worden afgewerkt:

Tussen alle bedrijven door en dat waren er voor de directeur misschien wel net zoveel als voor mij, begonnen de eerste tekenen voor het nieuwe jaar zichtbaar te worden. Wat een ontzettend harde werker is die man overigens! Het is fijn om te weten dat je werk straks, naar het lijkt, in goede handen blijft.

Leerlingen kwamen zich gedurende deze week steeds vaker melden om te kijken voor de mogelijkheden om komend schooljaar naar school te gaan. Soms kwamen ze alleen, meestal met ouders en soms zelfs een heleboel tegelijk waardoor het noodzakelijk was om een klassikale informatiebijeenkomst te houden:

Volgens mij is dit klaslokaal al netjes geverfd. Toch?

Helaas, maar misschien ook wel fijn dat het zich nu al aandiende, kregen we donderdag toch te maken met een flinke tegenslag. Een enorme regenbui van zeker twee uur die ik hier en misschien nog wel nergens had meegemaakt zorgde voor de openbaring. In eerste instantie zou het misschien, met er simpel wat zand  tegenaan gooien, wel mee lijken te vallen, maar om het zekere voor het onzekere te nemen konden we het zeker niet op zijn beloop laten. Of vindt u van niet?

Aangezien het al het einde van de dag was dat we de conclusie trokken dat er per direct iets moest gebeuren was het dus hopen dat er tot we een oplossing hadden niets zou gebeuren. Met de hulp van enkele mensen zijn we vrijdag om 5.30u ter plekke begonnen met hopelijk een goede oplossing. Om een schuifpartij van het gebouw te voorkomen leek een muurtje een redelijk goede en goed werkbare oplossing. Gelukkig had ik bij het huis van Marijke nog enkele zakken cement over en daarom hoefde dat dus niet meer te worden georganiseerd, behalve te pakken en mee te nemen. Een dagje stenen zoeken, dragen, netjes werken en dergelijke waren we aan het einde van de dag tot het volgende resultaat gekomen:

Zo dadelijk naar beneden om Mark van het vliegveld te halen, voor Robin nog wat kleine dingen kopen en voor Ka-Blain maar weer 2 supergrote chatadoo’s op te halen.

Vanavond maar eens, onder het genot van een biertje in een lokaal kroegje, genieten van simpel Nederlands praten…. Morgen is het namelijk ongeveer verboden om te werken. We liggen, ondanks de tegenslag, goed op schema dus we kunnen het ons veroorloven…