Direct na thuiskomst van mijn eerdere bezoek aan Haiti in februari ben ik op en met mijn school ‘het Rhedens’ aan de slag gegaan met de verdere uitwerking van de plannen voor een sponsorloop in Velp. Wellicht mede doordat er uit eerste hand ervaringen met leerlingen en collega’s konden worden gedeeld was de animo overweldigend. Daarnaast zal misschien ook het feit dat we met deze sponsorloop een tastbaar doel binnen SHSiH (het schooltje in Robin) voor ogen hadden hebben bijgedragen. Nadat ruim 230 deelnemers ruim 2700 kilometer hadden gelopen was het voor mij duidelijk dat een groot deel van mijn zomervakantie er aan zou moeten geloven.

Afgelopen vrijdag, 23 juli, werd ik op het vliegveld van Port au Prince door Marijke opgewacht en had zij het vrachtwagentje al vrijwel tot de rand toe vol liggen met cementzakken. Dit was haar blijkbaar niet genoeg want er konden natuurlijk ook nog wel 2 Chatadoo’s (wateropslagtanks) met een gezamenlijke inhoud van zo’n 6000 liter bovenop.

Dat ziet er zo ongeveer zo uit!

Na dit allemaal, tot meer dan 5 meter hoog, te hebben opgestapeld en vastgebonden met ongeveer 100 stukken touw konden we richting Kenscoff. Natuurlijk had ook ik begrepen dat de omstandigheden in Port au Prince e.o. niet of zeer beperkt waren verbeterd, maar toch is het om dit zelf van dichtbij te zien zeer aangrijpend.

Het blauwe gebouw staat helemaal scheef. Mensen hebben dan het leven weer een beetje opgepakt en hier en daar langs de weg “marktkraampjes“ geplaatst, maar deze staan dan veelal op grote stapels puin en bij veel afval. Gebouwen die in februari nog net niet helemaal waren ingestort, maar onbetwistbaar onbewoonbaar waren staan/ hangen er nog steeds vervaarlijk langs de wegen.Desondanks zijn we na een rit van bijna 3 uur toch veilig aangekomen bij de nieuwbouwschool ‘Ka Blain’ wat dan gelijk het eerste hoopgevende voor de toekomst van dit land was wat ik die dag te zien kreeg.Onze school in Ka-Blain met twee van de vier houten klaslokalen.

De volgende dag zijn we naar het schooltje in Robin gegaan en hebben Marijke, Emmaniste (directeur) en ik gekeken, gemeten en gerekend wat er allemaal nodig is.

Robin, wat moet er gedaan worden.

Opmeten hoe lang is het gebouw, hoe groot zijn de lokalen?

Hoeveel golfplaten moeten op het dak venieuwd worden?

Dat ziet er niet goed uit!!!

De bestellingen van deze materialen zijn de deur uit en de hoop is dat ik begin volgende week alles in mijn bezit heb. In de tussentijd zijn we druk geweest met de boekhouding en alweer een keer naar Port au Prince gegaan voor gesprekken en onderdelen voor de prefab-huisjes. Deze, in totaal 50 stuks, zullen worden verstrekt aan de ouders van leerlingen die momenteel nog steeds geen dak boven hun hoofd hebben.

Dinsdag hebben Marijke en ik vrijwel de gehele dag doorgebracht in Ka Blain om ik weet niet meer precies wat allemaal te doen. Er zou een groepje amerikanen komen kijken en nadat ze eerst hadden gebeld over autopech arriveerden ze alsnog maar veel later dan gepland.

Marijke zat natuurlijk al een beetje op hete kolen aan de vooravond van haar vertrek. Wij hebben ze bij de rondleiding van de ene verbazing in de andere laten vallen. Het is allemaal ook zo bijzonder indrukwekkend en als je dan verteld wat er nog bij gaat komen!!!

Enkelen waren, net als ik, docent en hierdoor extra onder de indruk van de heersende discipline en orde. Dit en waarschijnlijk alleen dit hebben ze in Haiti, of misschien alleen op de school in Ka Blain, voor op het Nederlandse en blijkbaar ook het Amerikaanse onderwijs.

Gisteren is Marijke in alle vroegte, nadat we de avond ervoor pas rond middernacht aan een gezellig glaasje afscheidswijn konden beginnen, vertrokken. Na haar uitgezwaaid te hebben was het restant van mijn tijd hier als enige Nederlander in de omgeving aangebroken. Slik!!!

Na, om hier even van bij te komen, even rustig aangedaan te hebben ben ik naar Ka Blain gereden waar op dat moment een vrachtwagen met 4 prefab-huisjes naartoe onderweg was. Hier werd ik weer door de honderden kinderen aangekeken alsof ik een buitenaards wezen zou zijn. Enkele keren heb ik zelfs op straat het woord makac (creools voor aap) gehoord. Verder heb ik me vooral bezig gehouden met de controle van de levering en de opslag hiervan. Tijdens de rit terug naar huis werd ik getroffen door een extreme regenbui die verder afdalen op zijn minst levensgevaarlijk zou maken.

Vandaag ben ik met Anel op zoek gegaan naar gasbranders en sportartikelen voor het schooltje in Robin, maar dat is helaas niet gelukt. Ik ben niet veel verder gekomen dan een zwembadje voor de kinderen bij Marijke in huis, enkele medicijnen, boodschappen en 3 flessen wijn voor mijzelf. Op een bepaald moment had ik de gelegenheid om voor usd 200 twee oude basketringen en basketballen te kopen, maar dat was me toch echt te gortig. Dit terwijl ze in eerste instantie zelfs ruim usd 350 wilden hebben. Zojuist telefonisch contact gehad met mijn leverancier van de verf voor Robin, maar waarschijnlijk gaat het niet lukken om de kleur oranje op tijd te krijgen. Misschien moet ik mij deze extra zelfkastijding ook maar gewoon besparen…..