Reis naar Haïti, 18 februari 2010 met Arkefly naar Punta Cana in de Dom. Rep.

Donderdagochtend erg vroeg op (4 uur) de laatste dingen gedaan, e-mail gecontroleerd en samen met Herman naar Schiphol gereden. Om 7.45 uur bij Arkefly de ticket opgehaald en onder het genot van een cola light en een koffie gewacht op Alexander Velthuisen en Dick Dijk.

Om 9 uur zijn wij bij de balie gaan zitten, Alexander belde hij had zich ingecheckt en vroeg zich af waar ik was. Snel naar Alexander toegegaan en me ook ingecheckt. Dit was nog een heel gedoe, ik had een enkele reis, geen visum. Gelukkig had ik de e-mail wisseling van Dick Dijk en Carolie (Arke) bij me. Een hele opluchting was het dat ik geen extra ticket hoefde te kopen en beide tassen  mee mochten. Ik belde Dick Dijk om te vragen waar hij was. Hij antwoordde: “Wij vertrekken nu!  Ik zei geschrokken: “Maar het vliegtuig vertrekt om 10.30 uur, nee, zei Dick dat is om 2 uur vanmiddag.” Dick vergiste zich, hij zei door de grond te zakken, hij had de tijd van zondagvlucht  in zijn hoofd. Wat moet hij zich rot voelen.  Hij had nog 45 minuten, hij zou nooit op tijd uit Friesland kunnen komen. Later bleek dat zijn auto een lekke band had, iets dat hij in geen twintig jaar had gehad.

Nu zitten Alexander en ik achterin het vliegtuig in het midden stoelen 35 F en 36 F. De stoelen naast ons zijn vrij. Wij zijn op tijd opgestegen, het wordt een vlucht van tien uur, dus erg lang. Ik ben eerst gaan liggen slapen, wat heerlijk.

Alexander ontmoette Stephanie, een oud collega. Heel gezellig.

Mijn gedachten gaan steeds naar Haïti. Hoe zal het er zijn? Hoe zal ik de mensen aantreffen? Hoeveel ellende moeten zij meemaken? Hoe schrijnend is het? Voor de aardbeving was de armoede en de honger al zo erg, hoe verschrikkelijk is het nu? Hoe kunnen wij ons inzetten? Hoeveel zakken rijst en bonen hebben wij per dag nodig? Kunnen wij werkelijk veel betekenen? Hoe zullen de mensen die een tent te leen krijgen reageren? Zo veel gedachten, zo veel vragen.

Ik ben zo blij om terug te kunnen gaan naar Haïti, in gedachten kom ik thuis. Ik wil hen helpen, er voor hen zijn, zoals je er voor je kinderen of je vrienden bent. Ik houd van hen. Ik merk dat ik ook  bang ben, bang voor wat ik aantref, om de enorme ellende te voelen, te zien, te ruiken. Ik blijf er niet in hangen, ik weet dat ik heel veel zal kunnen doen. Het zal altijd te weinig zijn, maar dat gevoel is beroerd genoeg bekend. Veel Haïtianen hebben dat kleine zetje, deze ondersteuning nodig om in hun eigen kracht te komen. Onze hulp geeft hen hoop. Hoop doet leven! Dat is werkelijk zo.

Kempès, onze directeur, schreef het mij en bedankte mij en bedankte alle mensen die er voor gezorgd hebben dat er 100 tenten mee gaan en alle verbandmiddelen en medicijnen. Dit is voor hen meer dan alleen goederen ontvangen ….

Eindelijk kan ik terug ….

De reis duurde 19 uur, Ik heb 3 keer een poos geslapen. Stefanie en Alexander hebben alle bestek dat de mensen gebruikt hadden, opgehaald voor Haïti. De stewardessen vonden heeft het erg mooi om mee te werken, zij  hadden het om geroepen in het vliegtuig en verteld waarvoor het was. Veel mensen waren erg geïnteresseerd. Alexander liep met een stewardess  rond om alles op te halen.