Woensdag was er een afspraak gemaakt dat ik op vrijdagmorgen 24 september kon langskomen om meer te horen over onze beide containers. Aangezien ik al meerdere keren voor niets er heen ben gegaan, heb ik donderdag nog gebeld. Het was prima dat Jacky en ik vrijdag om 11 uur op kantoor zouden komen. Wij waren er om 10.30 uur. Madame Decoline was iets aan het zoeken in laden kasten, daarna konden wij overleg plegen. Het was de bedoeling dat wij gezamenlijk naar de directeur van Protection Civil zouden gaan. Kleding, schoenen, sandalen en keukengerei zouden niet onder de franchise vallen. Ik zei dat de families van vijftig prefabhuizen, die wij gaan bouwen, allemaal keukengerei van ons gaan krijgen en dat de kleding gegeven wordt aan de allerarmsten. Dit alles zouden wij met de directeur bespreken. Madame Decoline vroeg aan Jacky of wij een auto hadden, hij antwoordde positief. Toen wij bij de straat kwamen, zei ik, dat het een vrachtwagen was. Mme Decoline zei dat zij daar niet in kon stappen en op een andere auto zou wachten. Wij konden achter haar aan rijden. Gelukkig was er snel een auto met chauffeur. Mme Decoline wist vast niet dat wij airconditioning in de vrachtwagen hebben, hij was lekker koel. Toen wij in het kantoor kwamen, zaten er veel mensen te wachten, de directeur was er niet. Er liepen mensen in en uit. Er was een Italiaanse man, die 15 containers met tenten en hulpgoederen wilde invoeren sinds eind juni van the Liberal World foundation, zo’n soort naam. Hij ging elke dag naar het kantoor. Gisteren bleek er alleen een adres niet in orde te zijn, maar vandaag zou er getekend worden. Hij was er vanmorgen om 8 uur. Om 4 uur was de directeur er nog steeds niet. Daarna  is hij zonder handtekening weg gegaan. Totaal gefrustreerd. Hij zei mij dat hij binnen twee weken Haïti uit zou zijn. Hij had in veel landen gewerkt, maar dit had hij nog nooit meegemaakt. Ik krijg mijn loon, maar ik ben echt te duur om weer een hele dag te verliezen, zei hij. Ik heb nog zo ontzettend veel werk te doen. Ik had op deze verloren dag het rapport kunnen schrijven, dat ik nog steeds moet schrijven. Er ligt nog zo veel werk. Ik zei hem dat ik al 15  jaar in Haïti ben en dat dit nooit went. Het is zo ontzettend frustrerend, maar je moet er mee leren omgaan, anders leef je constant in de stress.

 Even na half vier kwam er een donkere lucht opzetten en ging het enorm waaien. Het leek wel een korte heftige cycloon. Wat ging het te keer.

 Dit leidde ons mooi af van de gedachten wanneer en of de directeur nog zou komen. Ik heb in het gebouw rondgelopen. Het was een zeer mooie , heel grote “tent” van DE BOER, dat kan niet anders dan Nederlands zijn. Enorme stapels dossiers zag ik liggen, een beetje stiekum heb ik er foto’s van gemaakt. De directeur kwam niet, wij konden naar huis gaan …

 Toen wij naar huis reden bleken er veel takken en bomen omgewaaid te zijn, het is even heel erg hard te keer gegaan. 

                            en nog meer dossiers …

                                    Afgewaaide takken …

Vandaag ben ik dus weer helemaal voor niets naar P-au-P gereden met de chauffeur en met Jacky. Weer een verloren dag en er is nog zo ontzettend veel te doen voor de eerste vrijwilligers komen om de prefab-huizen te bouwen … Maandag mag ik om 12 uur terugkomen en kijken of Mme Decoline en ik een gesprek kunnen hebben met de directeur …