Gisterochtend ben ik om 7 uur vertrokken vanuit Kenscoff. Op een zijweg van Route Frère heb ik Dick Dijk opgehaald, samen zijn wij met onze vrachtquto en chauffeur naar het vliegveld gereden, waar de halte is voor de bus naar Punta Cana. Deze bus gaat twee keer in de week rechtstreeks naar Punta Cana en terug. Een rit van 9 uur! Wij waren de enige passagiers, kosten USD 150,- voor mij. Een retour is USD 200,-. Deze prijs viel mij mee. De bus was een luxe personenauto waar 7 personen comfortable in kunnen zitten. De wegen in Haïti waren erg slecht, de ene hobbel na de andere en heel veel gaten. Bij de grens met de Dominicaanse Republiek werd gezegd door de chauffeur, dat de man die ons zou helpen een vriend van hem was en ons zou helpen er snel door heen te kunnen gaan. Deze vriend zei dat het 25 dollar kostte. Een moment dacht ik USD’s ? Ik vroeg het de chauffeur, hij antwoordde niet. Toen besefte ik dat dit een spel was van hen. Dat er iets niet klopte. De meeste reizigers zijn overdonderd en geven direct USD’s, ik gaf 25 Haïtiaanse dollars. Hij zei dat het 30 dollars waren. Ik heb het geld gegeven, de man liep met ons mee, wij kregen een stempel in ons paspoort en konden gaan. Wij reden door allerlei heel vieze grote grijze modderige plassen. Hele slechte in elkaar getimmerde kraampjes van oude planken stonden er. Hoe je er bij zou moeten komen om iets te kopen, ik weet het niet. Het was een erg vieze boel. Na enige tijd kwamen wij bij de grenspost van de Dominicaanse Republiek. Hier moesten wij ons paspoort afgeven en ieder USD 15,- betalen. Wij kregen een uitreisformulier om in te vullen. Er waren Haïtianen die ons wilden helpen. Ik vind dit altijd vervelend, zij zijn zo opdringerig. Zonder dat ik aangaf dat ik geholpen wilde worden, bemoeide een man zich steeds met mij/ons. Ik heb hem gezegd geen hulp nodig te hebben, ik zou hem vragen als ik hem nodig had. Hij ging maar door. Ik had vergeten mijn paspoortnummer te controleren, ik wist nog maar de helft van het nummer zeker, dus ging ik mijn paspoort vragen. De man achter het loket spreekt geen woord Creool Frans of Engels, alleen Spaans. Wij mochten in de kamer komen, er kwam een tolk bij, wij kregen ons paspoort en het papier, het was niet belangrijk om in te vullen, zo gebaarden zij. Wij terug naar de auto. De chaufeur controleerde de stempels, daarna gingen wij op weg naar Punta Cana. Het was tegen 12 uur. Ons werd gezegd dat de rit 9 uur zou duren, wij zouden rijden tot tegen 8 uur ’s avonds. Een lange zit. De eerste kilometers stonden er tientallen vrachtwagen in een lange rij langs de kant van de weg. De chauffeur Luis was heel ervaren, hij reed wel scherp. Regelmatig dachten wij, dat was op het nippertje. Rond 5 uur kwamen wij er achter dat hij de vorige avond om 11 uur uit Punta Cana was vertrokken en ons vanmorgen in Port-au-Prince heeft opgepikt om terug te rijden naar Punta Cana, dus deze chauffeur was doodmoe. HIj had bijna neit geslapen. Dick praatte regelmatig met hem als hij maar even dacht dat Luis in slaap zou kunnen vallen. Om 8.03 uur werden wij voor ons hotel afgezet. Het hotel is voordelig, 73 USD voor twee personen, 1 kamer, twee bedden en twee nachten. Er is internet in de hal. Op enkele minuten lopen is er een eenvoudig restaurant waar je goed kan eten. Het hotel is 1 jaar oud, eenvoudig maar prima. Het is hier zeker 30 graden, buiten in de zon is het bloedheet. Vandaag hebben wij tot bijna 9 uur geslapen, daarna in de hal onze mails bekeken en het thuisfront laten weten dat wij in het Yuno hotel zijn. Morgen (donderdag) vliegen wij met Arkefly gratis naar Amsterdam. Er is een tussenstop in Jamaïca van iets meer dan een uur. Op vrijdag komen wij om 11.15 uur aan in Amsterdam. Het is erg gezellig dat Dick en ik samen zijn. Regelmatig zitten wij in een discussie over het werk in Haïti en hoe de grote organisaties geld uitgeven aan auto’s, lonen, dure lokaties etc. Hoe het nu verder moet in Haïti? Wat is goed en wat niet? De enorme hulp die aan eten wordt gegeven, legt het hele systeem van de kleine ondernemers stil. De Haïtiaan moet geholpen worden, maar waarmee en hoe? Alles krijgen en hun handen ophouden, dat brengt geen actie bij de Haïtiaan dat hij zelf iets gaat doen. Je ziet mensen die echt alles doen om het hoofd boven water te houden, heel hard werken. Het merendeel wacht af. In Kenscoff als men mij ziet,  dan klaagt men dat er geen eten is, dat men niet geholpen wordt. Marika, ban mwen yon tant! Marika, mwen besoin yon tant! Marika ban mwen yon tant kado? Marijke geef me een tent, Marijke,  ik heb een tent nodig, Marijke geef me een tent cadeau. Ik kan niet door de straten in Kenscoff lopen zonder die kreten achter mij aan. Sommigen hebben echt een tent modig, maar anderen willen er gewoon een hebben. Er zijn ook velen die in de tentenkampen net als voorheen dingen verkopen, de kleine handel blijft daar enigszins bestaan. Degenen, die initiatief nemen in zich hebben, redden het daar.

Het afscheid nemen in Haïti viel me zwaar, de mensen die mij lief zijn achter laten in deze omstandigheden is lastig. Carine en Genia snappen niet wat er aan de hand is. Zij stonden naar me te zwaaien en zeiden “dag, dag, dag”. De oudere kinderen weten dat ik in juni weer terug kom. Kempès, JeanMax en veel ouders vroegen mij snel terug te komen: Marijke, we hebben jou nodig! Marijke, doe iedereen de groeten. Marijke, bedank iedereen die ons helpt de school te bouwen, bedank hen hartelijk! Marijke: kom terug , wij bidden voor je en dat je veilig en snel terug komt. Marijke, werk je in Nederland net zo hard voor ons als in Haïti? Ik bevestigde dat. Allemaal hart verwarmende kreten!