In de vroege ochtend van 22 februari 2010 werd ik wakker van het schudden van mijn bed. Het was 4.25 uur. Eerst wist ik niet waar ik was, een moment later besefte ik dat dit een aardbeving was. Ik zag de beelden uit Port-au-Prince voor me. Dit was best wel eng. Toch bleef ik liggen en het was voorbij. Dan gaat er toch nog heel wat door je hoofd, het maakt erg angstig.

Buiten hoorde ik de mensen gillen. Zij zijn zo ontzettend bang, zij zien de aardbeving als de straf van God. Daarom moesten zij afgelopen week van de regering drie dagen bidden en vasten. Iedereen die steelt, misdadiger is of ongelovig, corrupt  of oneerlijk krijgt als straf nogmaals een aardbeving. De goeden moeten onder de kwaden lijden. Men is zo ontzettend bang. De regering laat via de radio weten dat niemand binnen mag slapen, dus iedereen slaapt buiten onder doeken en zeilen. Dieven lopen rond, gaan in de huizen en nemen waardevolle spullen mee. Ook dit maakt de mensen erg bang.

Het wonderlijke is dat ik in Guatemala heel vaak aardbevingen heb meegemaakt en ik toen totaal niet bang was. Nu is het anders, er zijn zo ontzettend veel mensen overleden en er wordt een nog sterkere aardbeving verwacht is mij door de consul geschreven. Ook merk ik dat de angst die ik om Alexander, Marckus, Julie, Fiona, Steevenson, Carine, Fredner, Sam en alle madames in huis heb gehad na de hevige aardbeving van 7.0 op 12 janauri ook een grote rol meespeelt. Ik denk toch van: Zou het nu nog erger worden of toch niet. Kan ik blijven liggen of moet ik naar buiten rennen. Ons huis heeft geen enkele nieuwe scheur. De muren, die rond de tuin staan, daar zitten wel scheuren in, maar niets is omgevallen. Ons huis is heel stevig. Toch blijft het eng. Als het zo doorgaat en ik ga er van wakker liggen, dan wil ik stempels in huis, die het plafond ondersteunen. Dan kan ik rustig blijven, dan wordt het vast minder angstig.

Ik vind het heel knap van ALexander dat hij in bed is blijven liggen, ook al is hij bang als er weer een aardbeving of naschok is. Fijn voor hem is dat Thijs nu bij hem op de kamer slaapt, dat geeft toch rust. Ik zei al lachend tegen Alexander dan kom je, als Thijs weg is, maar naast mij liggen. Vanmorgen klopte mijn hart echt hard van angst bij de bevingen, dit heb ik nog nooit zo gevoeld. Als ik ga slapen ben ik niet bang, maar denk ik er wel bij na.

Afgelopen nacht 23 februari 2010 om 1.22 uur en om 1.30 uur was het weer raak. De eerste was 4.7 volgens gegevens op internet. Claude zei dat hij had gehoord dat het 5.7 was. In Port-au-Prince, Leogane en Jacmel zijn veel huizen ingestort die al scheve muren hadden.