Linda, zondag 20 juni 2010
Er is zoveel te vertellen dat ik gewoon niet weet waar ik moet beginnen en dan schrijf ik niet eens alles op omdat het anders wel heel lange verhalen worden.
Vanochtend weer vroeg opgestaan. Even lekker gekeuveld en toen samen ontbeten. Om negen uur kwam de doktor onze Kathia onderzoeken. Ze heeft een snelle hartslag en morgen ga ik naar een medische post met haar om bloed, urine- en ontlastingonderzoek uit te laten voeren. Ons meisje wordt elke dag sterker. Ze is nog steeds letterlijk vel over been, maar ze knijpt nu goed in onze vingers en kan haar armen en benen bewegen. Ook heeft ze nu de energie om te huilen. Er komt elk uur meer leven in haar. De dokter schat dat ze 6 tot 7 maanden oud is. Maar ze heeft nog een weg te gaan. Maar nog steeds zie ik in haar ogen dat ze het gaat halen. Morgen naar de medische post wordt waarschijnlijk een dagvullende activiteit. Ze werken niet op afspraak. Je gaat in de wachtkamer zitten en je wacht totdat het jouw beurt is. De wachtkamer zit altijd helemaal vol. Soms laten ze een blanke voor gaan, maar daar ga ik dan geen gebruik van maken. Ik wacht net als de andere mensen netjes op mijn beurt. Kathia ligt toch wel goed in mijn armen. Wel moet ik zorgen dat ik flesvoeding en luiers meeneem.
Aan het eind van de ochtend zijn we naar Furcy gegaan. Furcy is prachtig! Zo zag Haiti eruit voordat de blanken hier alles kwamen verzieken. Mooie bergen met bomen en jungle planten. Je kunt je zo goed voorstellen hoe de Arawak indianen hier woonden totdat ze werden uitgemoord door de Spanjaarden of overleden aan Europese ziekten. Als ik daar sta voel ik dat echt!
We zijn in Furcy eerst bij een familie op bezoek gegaan die Marijke al jaren helpt. Ze hebben een slecht onderkomen en Marijke heeft hen veel materialen, geld en gereedschap gegeven en ook nog een tent. Echter, er wordt niets mee gedaan.
Tent, deel nieuw huis, Michè met zoontje ...
Na twee jaar is er vrijwel niets gebeurd en dat wat wel gebouwd is wordt als opslagplaats gebruikt terwijl de ouders en hun twee zoontjes onder een lekkend dak liggen. Vandaag was voor Marijke de druppel.
Ze heeft hoe moeilijk het ook voor haar is gezegd dat de hulp afgelopen is. De mensen moeten het gereedschap en de bouwmaterialen en tent teruggeven, het gereedschap was niet ter plaatse, wie weet waar het gebleven is …… sommige mensen willen gewoon in ellende verder leven en wat me dan nog het hardst raakt is dat ik twee baby’s kreeg aangeboden om mee te nemen naar Marijke’s huis. De moeders werden boos op me dat ik ze niet mee wilde nemen. (de baby’s zagen er overigens goed doorvoed uit). Snap je dat nou? ze krijgen alles om een goed zelfredzaam bestaan op te bouwen, ze doen er vervolgens niets mee, krijgen kinderen en willen hun kinderen meegeven zodat zij wel een goede toekomst krijgen. Ze hebben alles gekregen om hun baby’s een goede toekomst te kunnen geven! Dus innerlijk zit er een strijd in deze mensen en die herken ik bij veel Haitianen, ook bij geadopteerde Haitianen. Enerzijds de trots waarmee ze werkelijk alles gedaan kunnen krijgen, denk aan de slavenopstand die als eerste geslaagd is op Haiti. Maar sinds de slavenopstand wordt die trots niet meer op de juiste manier aangesproken, dat is de andere kant. Ze blijven in de slachtofferrol hangen. Ze zijn natuurlijk ook slachtoffer, maar je kunt ervoor kiezen om slachtoffer-af te worden. Voor jezelf te gaan staan, voor je volk, je land te gaan staan en dat hebben helaas maar weinig Haitianen. Mijn aanbidder Kenaz heeft het. (hij heeft me via internet kunnen traceren…)Een jongen die bij de familie van vandaag hoort, heeft het ook. Hij zit op onze school en je zag dat hij begreep wat Marijke bedoelde en toen Marijke het emotioneel te zwaar kreeg, legde hij een arm op haar schouder. Daar is kracht voor nodig als je dat durft terwijl je oom op zijn donder krijgt. Later sprak hij ook de kinderen aan die allemaal stonden te kijken. Hij zei dat het ook echt waardeloos was dat er geen gebruik van de hulp was gemaakt. Dat geeft ons hoop. Die paar Haitianen die het wel oppikken.
Het huis is zo goed als klaar, maar men gebruikt het als opslagruimte ...
Daarna zijn we naar onze school in Furcy gegaan. Deze staat naast een school van de overheid. Onze school is blijven staan tijdens de aardbeving, maar de school van de overheid is gedeeltelijk ingestort. Je kunt goed zien dat het cement van gewoon zand is gemaakt. Dat gebeurt hier heel vaak. en dat zijn de gebouwen die zijn ingestort.
De oude en de nieuwe school in Furcy.Onze stichting wordt niet geholpen door organisdatie als Unicef, maar deze school van de overheid wel. Er zijn negen noodlokalen gebouwd en allen gevuld met mooie schoolbankjes van Unicef. Maar mijn hart breekt als ik zie hoe de lokalen zijn gebouwden dat enkele schoolbankjes die niet gebruikt worden buiten op een hoop gesmeten zijn, waardoor ze kapot zijn en gaan rotten vanwege de regen. Bankjes en een tafel van UNICEF in de regen in Furcy!Wat een verspilling, bankjes van UNICEF buiten in de regen in Furcy!Nieuwe kleutertafels en stoelen van UNICEF!!!
Een datum van 31 mei op het bord en een kapot NIEUW bankje van UNICEF!!!
Toen we weg gingen kwamen twee mannen naar ons toe die de noodlokalen gebouwd hadden. Ze waren heel trots en dat mag ook wel want deze lokalen waren voor Haitiaanse begrippen goed afgewerkt. Maar toen we hen vroegen waarom ze de onderste balken niet geankerd hadden aan de betonnen fundering lieten ze ons trots zien welke constructie ze hadden gemaakt. ze hebben een vierkante geul in het cement gemaakt daarin de houten balken met ijzer draadstaal bevestigd zodat het geen kant op kan. Een hele goede constructie als je het mij vraagt, maarrrrrrrrr………. de houten balken waren niet behandeld met betonverf. Iedereen die ooit gebouwd heeft weet dat je balken die je in cement zet moet behandelen met betonverf omdat ze anders na een paar jaar rot zijn. Dat doen ze in Nederland in huizen die goed geisoleerd zijn en watervrij zijn. Hier kan er gewoon water bij en gebeurt het niet. Toen ik ze daarop wees reageerden ze met, ach ja na drie jaar krijgen we wel weer opnieuw geld…. dat doet wat met mij. Daar gaat dus het geld van Unicef naartoe! Deze school wordt heel slecht bestuurd en ze krijgen alles van Unicef en vragen veel schoolgeld. Onze scholen worden heel goed bestuurd, de arme kinderen kunnen er gratis naar toe en wij krijgen niets van Unicef. We hebben medicijnen aan Unicef gevraagd, maar nog niets gekregen, want wij hebben geen ziekenhuis. Je wilt niet weten hoeveel heen en weer gedoe dat met zich mee heeft gebracht. Ook wij hebben noodlokalen gebouwd, maar onze gedachte is; als wij geld uit moeten geven aan noodlokalen kunnen we ze voor een klein bedrag meer, zo solide bouwen dat ze dertig jaar of langer mee kunnen gaan zodat we daar, als we ze niet meer nodig hebben, kunnen gebruiken voor bijvoorbeeld een winkel om rijst en bonen te verkopen zodat de mensen uit de bergen niet meer helemaal naar beneden hoeven daarvoor of een medische post of noem maar op.
Unicef zou hetzelfde moeten doen als Marijke bij de familie in Furcy heeft gedaan. Als men zo met het geld en spullen omspringt zetten wij onze hulp stil, maar dat doet Unicef niet.
Toch is er ook iets positiefs te melden over Unicef. Twee dames van Unicef kwamen in gesprek met Marijke en Wouda toen ik er nog niet was. Zij zijn aan het proberen families te herenigen. Dus vermiste persone aan het zoeken. Marijke heeft aan hen gevraagd of ze dat ook voor mij zouden willen doen en dat wilden ze. Marijke heeft tot vandaag gewacht met mij dat te vertellen zodat ik eerst de eerste indrukken kon verwerken. Ik heb hun telefoonummers. Als ik morgen op tijd uit de medische post terug kom ga ik bellen en anders overmorgen. Ik heb nog niets van de vriendin van mama Solange gehoord, vandaag wel weer een mail daarvoor verzonden.
zo, dat was het wel weer voor vandaag. vandaag niet met het thuisfront kunnen skypen. Hopelijk morgen wel.
