Vandaag was het voor mij Kathia dag. Ik mocht met ons meisje naar het medisch centrum. Marijke had me de weg uitgelegd, maar ik was toch wel blij dat Anel ( een man bij ons op kantoor) meeliep, want voor Marijke is het allemaal bekend maar voor mij toch wel wat zoeken. Ik was er keurig op tijd om 9:00 uur, net als een handjevol andere Haitianen. Om 10:00 uur arriveerde de dokter. iedereen ging direct voor een loket staan om een kaartje te halen dus ik ook, dat duurde al heel lang, daarna gingen we in de wachtkamer zitten en deze stroomde langzaam voller en voller. Wat had ik een bekijks.

Kathya Lucienne ...

Echt ze gingen er eens lekker voor zitten om naar mij en Kathia te kijken, zonder zich daarvoor te schamen, onderwijl pratend over mij en de baby alsof ik het niet zou kunnen verstaan. Een paar mensen wisten dat dit het vondelingetje moest zijn en ik was dus de blanke adoptiemoeder. Ik zei dat ik haar niet ging adopteren en dat wij nog steeds hopen dat haar moeder bij ons komt. Daar begrepen ze niets van. De moeder had bewezen niet voor haar te kunnen zorgen. Als de twee meisjes haar niet hadden gevonden was ze een uur later dood geweest en ik weet dat ze daar gelijk in hadden. Ze waren een beetje boos op mij dat ik aangaf Kathia niet te adopteren. We zitten al die tijd naar je te kijken en je bent haar moeder, dat zie je, zeiden ze! Tja, Kathia heeft op het moment drie moeders. Marijke is de hoofdmoeder, Wouda en ik de medemoeders, maar vandaag mocht ik haar helemaal onder mijn hoede nemen en vannacht blijft ze ook bij mij slapen want ze wordt snachts wakker en Marijke heeft veel te veel aan haar hoofd, zij heeft een goede nachtrust nodig. Maar goed het ziekenhuisje. Ik heb natuurlijk aangegeven dat we heel goed voor haar zorgen. Na lang wachten werden we geroepen. Kathia werd gewogen, getemperatuurd, ik moest zeggen hoe oud ze was, ik gaf aan dat de dokter haar 6 a 7 maanden schat. Wat kun je ervan zeggen? Ze weegt nog geen 4 pond, maar heeft wel de lengte van een baby van 6 maanden. Nu ze wat kracht begint te krijgen merk je ook wel dat ze minimaal 6 maanden moet zijn. Na dat kamertje moest ik weer naar de wachtkamer op een stoel gaan zitten. Voordat je geroepen bent moet je op de banken zitten. Je moet wel bij de juiste deur gaan zitten, wat mij steeds niet lukte. Na weer een hele tijd wachten en publiek en geroddel om me heen mochten we naar de dokter. Hij sprak Engels wat ik erg prettig vond. Hij heeft haar goed onderzocht en medicijnen voorgeschreven. daarna werd ik naar het laboratorium doorverwezen voor de tests. Ik vond het al knap van mezelf dat ik direct bij de juiste deur ging zitten deze keer, maar toen moest ik weer naar buiten om de testen vooraf te betalen. Had dat dan direct gezegd! Betaald, naar het laboratorium en wat had ik te doen met onze kleine meid. Ze durfden niet in haar armpjes te prikken. Ze hebben voor alles het minimale bloed uit haar duimpjes gehaald. ze huilde en keek me zo smekend aan. Tijdens al dat gebeuren lag ze in mijn armen, ik voelde me best een beetje schuldig. 4 uur later ging ik met recepten naar de apotheek om te horen te krijgen dat ze de medicijnen niet op voorraad hebben. een van die medicijnen is doodgewoon paracetamol, kun je nagaan! Gelukkig heeft Marijke dat in huis.
 
Intussen dat ik dit aan het schrijven ben heb ik haar verschoond, gevoed en getemperatuurd. Ons meisje heeft nu serieuze koorts en diarree en dat is heel gevaarlijk als je zo uitgedroogd en ondervoed bent als zij is. Potverdorie, dat kan ze er niet bij hebben zeg! Ik moet haar vannacht elke tien minuten een theelepeltje water geven, dat wordt me een nacht! Maar anders kan het snel afgelopen zijn met haar en dat willen we niet! We vechten met haar mee!
 
Ik ga nu stoppen want ik moet voor de nacht nog heel wat flesjes, spenen, water en een theelepeltje uitkoken.