Ik ben alweer een aantal uurtjes thuis. Moe want ik heb de hele vlucht niet kunnen slapen. Dat was toch nog een belevenis geworden. De man die voor mij zat kreeg een hartaanval!!!! Er was een arts van artsen zonder grenzen aan boord, die heeft hulp geboden, het is lang onduidelijk gebleven of we terug moesten vliegen of verder de oceaan over. De stoel van de man ( ik schat 85 jaar oud) moest zover mogelijk naar achter, waardoor hij zowat op mijn schoot lag. Ik moest mijn armen ergens laten en toen heb ik ze maar op zijn schouders gelegd, hij pakte mijn handen en zei tegen zijn vrouw en zoon dat hij zijn beschermengel voelde, op zijn schouders. Hij heeft mij de hele reis niet gezien. We landen op een apart gedeelte van Madrid waar een ambulance klaarstond. Toen het ambulancepersoneel hem meenam, heb ik hem nog bemoedigende kneepjes gegeven. Hij zei toen, bedankt engel, nu nemen zij het van je over. Ik kreeg een dikke knuffel van zijn vrouw en zoon. Ik hoop dat het nu goed met hem gaat.
 
Ik had maar een uur overstaptijd en hierdoor dus weer heel weinig. Het was weer rennen geblazen in Madrid en ik heb het weer gehaald en mijn koffer ook! Dat bleef een vraagteken tot het eind. Hij was het eerst op de band dus inderdaad als laatste ingeladen.
Op het vliegveld stond het gezinnetje te wachten. Ik had het idee dat Lisa en Juul 20 centimeter gegroeid waren, maar dat komt omdat ik in haiti kleinere kinderen gewend was. thuis kadootjes gegeven, foto’s bekeken en nu is Jos een heerlijk maaltje voor mij aan het maken.
Ik ben doodmoe, maar probeer direct de jetleg door te komen. Gewoon wakker blijven tot het avond Nederlandse tijd is. Volgens mij heb ik nu meer dan 24 uur niet geslapen, pffff.pfffff en maandag om 9:00 zit mijn eerste client alweer in de praktijk.
Nou luitjes! Het is goed om weer in NL te zijn. Tot snel allemaal! Liefs Linda