Lieve mensen, het is zover. Ik ben eindelijk in Haiti!
Vanmorgen om 5:00 opgestaan, taxi naar de bus en toen met de bus naar Haiti. Ik werd goed bezig gehouden door de jongen naast me, buiten dat hij me de mooiste vrouw ter wereld vond en me na de 7 uur durende rit ten huwelijk heeft gevraagd, kon hij me ook veel interessante dingen vertellen over zijn geboorteland. Hij leeft afwisselend in Brazilie en Haiti en wil echt iets doen voor zijn geboorteland. Hij heeft me al zijn uitgewerkte plannen laten zien. Hij wil grond kopen buiten de hoofdstad en daar zelfvoorzienende dorpen neerzetten. Echt aan alles heeft hij gedacht. Je kon merken dat Haiti hem aan het hart ging en dat hij durft anders te denken dan de meeste Haitianen. Ook heeft hij uitgelegd hoe het zit met corruptie als je plannen hebt zoals de zijne. Het wordt moeilijk maar ik hoop dat hij zijn dromen waar kan maken. Mijzelf daarin uitgesloten natuurlijk.
 
Het was fijn om weer in Haiti te zijn. Van al het nieuws dat jullie hebben gehoord over Haiti wil ik graag schrijven dat er ook nog heel veel wel overeind staat. Dat de mensen hun leven weer oppakken. Ik ben langs dezelfde wegen gekomen als de vorige keren. Ik herkende alles nog. Inderdaad zie je soms stukken ingestort puin liggen en was ik er getuige van dat mensen 5 maanden na de beving nog aan het zoeken waren naar lichamen en er daadwerkelijk een vonden, details laat ik achterwege. Veel tentenkampen. Maar Haiti is nog steeds mijn Haiti, het land waar ik zoveel van hou.
 
Toen we op de eindbestemming waren was Marijke er nog niet en mijn huwelijksaanzoeker is net zolang blijven wachten tot Marijke er was en heeft haar ook nog gebeld. Dat gaf toch wel een veilig gevoel. Ik was ook nog bijna weer mijn koffer kwijt geweest. Deze hadden ze bij een eerdere stop in Port au Prince uitgeladen. Ik had niets in de gaten. Ik was helemaal onder de indruk van een vrouw waarmee het heel slecht ging, details laat ik wederom achterwege, toen ik mijn buurman in het Creools hoorde roepen. Nee! die koffer is van mijn vrouw! Ahum…maar goed, het was inderdaad mijn koffer die daar op straat stond en daardoor weer keurig ingeladen werd. Die koffer…..
 
Toen kwam Marijke, wat een feest! Ze was op de vierwielmotor samen met een medewerker Sam. In Haiti kun je alles laden. Dus mijn  koffer achterop, laptoptas en handbagage bij mijn voeten en Sam achterop. Ha, ha en als je denkt dat we het daarmee hadden, nee! Nu Marijke beneden was ging ze ook gelijk boodschappen doen. We hebben 25 ballen meegenomen! Ze allemaal in een dekbedovertrek gestopt en Sam zou het vasthouden, achterop. Ik heb nog nooit zo gelachen. Het is ook echt stoer, zo’n motor! Als Sam het los zou laten zouden er 25 ballen de straat afrollen, maar het is natuurlijk allemaal goed gegaan. Ook deze weg was tot op het laatste stukje na bekend terrein voor mij. Ik zag wel dat een berg was gespleten en gedeeltelijk naar beneden was gekomen. Ik ben tijdens de motorrit niet een keer emotioneel geweest. Een gevoel van , dit is goed, hier hoor ik nu te zijn overheerste.
Natuurlijk direct kennis gemaakt met alle kindertjes hier en het personeel en speciaal met Kathia Lucienne ons vondelingetje. Ze is in twee dagen enorm aangesterkt. We weten niet hoe oud ze is. Maar ze is broodmager en erg zwak.

De vuile lange nagels van Kathia.

Vandaag heeft ze gelachen en ze zegt uuuh, ze communiceert dus een beetje. Mijn taak om begin volgende week met haar naar de dokter te gaan om haar goed te laten onderzoeken. Marijke verzorgt haar heel goed. Ze was zo vies dat niet al het vuil er in een keer afging. Maar een begin is gemaakt. In haar ogen herken ik een vechtertje. Ze gaat het halen en zolang als ik hier ben, zal ik met heel veel liefde met haar mee vechten. Het is aandoenlijk te zien hoe Marijke haar liefkoost. Ook ik heb haar mogen koesteren. Nu ligt ze te slapen. Ze heeft veel slaap nodig om aan te sterken. De andere kinderen zijn aan het voetballen, want ja het wk is aan de gang. En hier is iedereen voor Brazilie en Nederland natuurlijk…..
 
Ik zit hier in mijn kamertje dat Marijke nog speciaal voor mij in orde heeft gemaakt. De vloer en de muren zijn nog niet bewerkt maar het is schoon en aan de muur hangt de mooiste Haitiaanse kunst. Op het tafeltje een welkomstboeket. Wat een warm welkom. Ook heb ik een lekkere Creoolse maaltijd mogen nuttigen. Het is echt heerlijk om hier te zijn. Morgen gaan we met zijn allen naar Ka-blain. Ik kan dan met eigen ogen de vorderingen van de bouw zien. Ik ben zo benieuwd!
 
Ik heb natuurlijk foto’s gemaakt maar kom er net achter dat ik het verkeerde snoertje bij me heb. Balen.
 
Jullie kunnen mijn verhalen ook volgen op www.stichtingnaarschoolinhaiti.nl. Marijke zet er vaak foto’s bij. Misschien past haar snoertje op mijn camera. Wouda is ook hier. Zij geeft les in de klas. Ze kijkt vooral naar de sociaal-emotionele ontwikkeling. Iets wat ze hier in Haiti totaal niet begrijpen. Alhoewel ze na de aardbeving toch weer wat lessen van Wouda naar voren hadden gehaald.

Nou tot morgen maar weer ….