3 juli 2010. Ik schrijf dit in Word omdat we de hele dag geen internetverbinding hebben, het is de hele week al slecht, maar vandaag dus echt helemaal nooit verbinding. Net nu vandaag mama Solange, Jean Bernard en Fedlande hier waren om onder andere met Lisa en Juul te praten via skype. Ik heb Jos gebeld dat we geen internetverbinding hadden en begreep dat de hele familie daar was om onze Haitiaanse familie live te zien. Niet dus!!!! Ze hebben wel met elkaar gesproken door de telefoon en Fedlande heeft een liedje gezongen. We hebben samen naar de foto’s van vorig jaar gekeken en Fedlande is nog steeds verliefd op haar grote broer Daan. Fedlande droeg het kettinkje wat Lisa voor haar had meegegeven. Fedlande ging al snel met de andere kinderen spelen. Ik heb met Solange en Jn Bernard gesproken en toen later Marijke er was, Marijke ook.

Het ziet er niet uit dat we hen op een constructieve manier kunnen helpen. Mama Solange wil niet weg uit Cite Soleil of kan daar niet weg. Ze zei dat het door de vader van Fedlande kwam. Ze woont nu bij hem. Nou, ja wonen…..ook wil ze geen ander werk. Ze houdt van haar werk en is er goed in. Jn Bernard wil wel weg uit Cite Soleil, Wideline is zelf al vertrokken na de aardbeving. Ze had een hoofdwond opgelopen en was er een tijd slecht aan toe, maar nu gaat het weer beter met haar en Katiana wil ook graag weer bij mama Solange wonen, maar niet in Cite Soleil. Mama Solange had Katiana niet meer opgezocht sinds wij hen vorig jaar hadden gezien. Dit omdat Katiana dan altijd begint te huilen. Dat is toch zielig! Ze belt haar wel vaak. Ik heb haar gezegd dat ze Katiana MOET gaan opzoeken, ze heeft beloofd dat te doen.

Mama Solange vroeg of ze nog een keer terug mocht komen om met Marijke te praten. Ik heb het gevoel dat ze iets wilde zeggen wat Jn Bernard niet mocht horen. Dat moeten we even afwachten. Het werk dat ze doet en ook wil blijven doen, is koekjes en snoep verkopen in Port au Prince. Ze zit daar net als al die andere mensen op de stoep haar spulletjes te verkopen. Onze kinderen weten dan wel wat ze zich daarbij voor moeten stellen. Van ons mochten ze vorig jaar elke dag iets bij zo’n mevrouw kopen. Meestal kozen ze een lolly. We wisten toen nog niet dat Mama Solange ook zo’n zelfde handeltje had. Steeds als ik door Port au Prince reed zocht ik tussen al die mensen naar het gezicht van mama Solange, net of ik onbewust wist dat ze daar werkte. Mama Solange heeft afgelopen jaar ons schoolgeld niet ontvangen, hoe dat komt moet ik nog uitzoeken. Toch laat ze Fedlande en Jn Bernard naar de beste scholen gaan in Port-au-Prince. Het heeft  haar 1000 Haitiaanse dollar per kind gekost en voor Jn Bernard komt daar nog 300 Haitiaanse dollar per maand bij. Tel daarbij op de boeken en de schooluniformen. Daar moet je veel snoep voor verkopen!!!!!                                                                                               De vader van Fedlande schijnt ook mee te betalen, maar hij heeft geen baan. Mama Solange moet nu weer het schoolgeld voor volgend jaar betalen en ze gaf aan dat niet te kunnen. Dat moeten wij dus regelen. Ik wil dat dan via Marijke laten lopen. Ik zou ze zo graag hier in de buurt willen laten wonen , een prefab woning geven met een tuintje erbij. De kinderen bij ons op school in Ka-blain. Maar goed , voor Mama Solange is dat om de een of andere reden geen optie. We hebben best wel hard tegen haar gezegd dat ze dus voor haar man ( hoewel ze niet getrouwd zijn) kiest en niet voor de kinderen. Er is iets met die man, Jn Bernard kwam er rond voor uit dat hij hem niet mocht en zei blij te zijn dat Fedlande nog te klein was om alles te begrijpen. Hij wilde dat mama Solange wel onze hulp aan nam. Mama Solange zei toen ook weer dat ze een keer terug wilde komen. Daar zit iets wat ze nu niet kon vertellen.                                                                                                                                                     Het blijft voorlopig dus gewoon bij schoolgeld betalen. Ik kan niets regelen voor een huis in Cite Soleil. Misschien als ooit onze container, die al ruim een week in de haven staat te wachten, ingeklaard mag worden zonder aan corruptie mee te doen, kunnen ze een tent van ons krijgen. Belachelijk trouwens dat ze die niet van de samenwerkende hulporganisaties hebben gekregen, maar ja, die komen niet veel in Cite soleil omdat het er te gevaarlijk is voor de hulpverleners.                Mama Solange is erg blij met ons. Ze vindt dat ze geboft heeft met ons en vindt het echt een eer dat ik haar hier gezocht heb. Ze vond het geweldig om haar naam te horen op de radio en dat wij het waren die haar zochten.                                                Fedlande is echt al ontzettend groot. Ik denk dat ze net zo groot als Juul is en dan heel wat steviger. Terwijl ze twee jaar jonger is dan hem. We hebben gevraagd wat ze eten op een dag omdat sommige mensen hier dik zijn juist omdat ze te weinig en te slecht eten. Solange zei vaak maar een keer op een dag te eten, maar Fedlande krijgt veel en gevarieerd eten. Hier hebben ze ook gegeten. Fedlande had met de kinderen gegeten en daarna heb ik met Solange en Jn Bernard gegeten. Mama Solange riep Fedlande erbij en heeft haar halve bord aan Fedlande gegeven . Fedlande komt niets tekort, krijgt eerder te veel. Jn Bernard is mager maar oogt gezond.                                                                                                                                                                Ze doen het allebei erg goed op school. Jn Bernard wil tolk worden, bijvoorbeeld  in een ziekenhuis, maar hij spreekt nog geen engels en spaans. Hij zegt dat hij dat wel krijgt op school. Ik hoop dat hij zijn droom waar kan maken. Ook Katiana doet het goed op school.  Mama Solange vroeg of ik niet kon regelen dat haar kinderen allemaal bij ons in Nederland zouden kunnen wonen dat zou haar heel gelukkig maken. Jn Bernard zou dat ook wel willen, maar ik heb uitgelegd hoe moeilijk dat is, zo, niet onmogelijk. Ik heb gezegd dat als ze hun diploma halen ik meer kan regelen.  Katiana heb ik dat vorig jaar al beloofd, nou ja dat ik het zou proberen, maar dat ik niet weet of het zal lukken. Mama Solange vroeg of het in Holland net zo koud was als hier in de bergen ( ongeveer 25 graden). Ik zei dat het nu warm is maar in de winter heel koud. Ze wist wat sneeuw was en had er vaak met verbazing naar gekeken op de foto’s die wij haar gestuurd hadden, maar als ze 25 graden al koud vindt zal ze zich geen voorstelling kunnen maken van 0 graden of nog minder.

Ze waren heel blij dat Holland had gewonnen met voetbal want hun familie woont in Holland. Terwijl ze hier waren was er in een keer een hoop kabaal buiten. Dat was omdat Argentinië had verloren. Ik dacht eerst dat er weer een begrafenis was, wij wonen tegenover het kerkhof en hebben al menig begrafenis aangehoord, dat gaat hier heel anders dan bij ons! Maar goed, dit was dus omdat Argentinië verloren had.                                                                                                                                                                 Nu zijn ze weer weg zonder ons thuisfront te hebben gezien. Ik heb wel met mijn fototoestel gefilmd voor het thuisfront.

Wouda en Marijke zijn nu naar Robin om het huisje te zoeken waar Kathia is gevonden.

Links het huisje in aanbouw waar Kathia is gevonden in Robin

Ik had zo graag mee gewild. Mama Solange, Jn Bernard en Fedlande zouden diezelfde tijd vertrekken, maar Marijke had er niet zo’n vertrouwen in dat dat zo snel zou lukken en ze zijn zonder mij vertrokken, daar baal ik echt flink van!

Rechts waar de mensen staan is het huisje waar Kathia is gevonden en later aan de overkant is neergelegd, op de foto links.

Vanmorgen hebben Wouda en ik de kinderen hier elastieken geleerd. We willen dat op school uit gaan leggen zodat de meisjes in de pauze ook samen iets kunnen doen. Nu zijn het de jongens die voetballen en de meisjes die aan de kant staan. Onze Fiona bleek een natuurtalentje te zijn en we zullen het haar op school voor laten doen.

Maandag ga ik samen met Wouda onze school in Godinot opzoeken, daarna geven we een seminar op de school in Ka-blain. We willen de leraren de verschillen tussen de linker- en de rechterhersenhelft uitleggen en hoe belangrijk het is dat beide helften gebruikt worden tijdens het leren in plaats van alleen maar de linkerhersenhelft zoals hier het geval is.

Ook willen we uitleggen wat het verschil is tussen het korte- en lange termijn geheugen en hoe deze te benutten . Dat moeten we dit weekend nog uitwerken wat niet echt gemakkelijk is zonder internet. Nog heel wat te doen dus.

Wouda en Marijke zijn inmiddels terug. Ze hebben het huisje gezien waar Kathia was neergelegd. Iemand heeft haar daar gevonden en langs de weg gelegd, waar grote Kathia haar gevonden heeft. Ze had een doek om en een lapje op haar hoofd, dat hebben de mensen uitgedaan en in de struiken gegooid. Het lag er nu nog en Marijke heeft het mee genomen. We hebben dus iets voor Kathia. Ik hoop dat haar moeder toch nog een keer komt opdagen. Marijke heeft daar foto’s van Kathia laten zien en men was verwonderd te zien hoe goed Kathia er nu uitziet.

Het ziet ernaar uit dat we het hele weekend geen internet zullen hebben. Geen contact met jullie dus, dat vind ik best lastig. Als ik mijn verslagen doorstuur voel ik me dichtbij jullie. Nu toch wel ver weg.                                                                                         Het valt me trouwens nog mee hoe vaak we internet hebben in vergelijking tot elektriciteit. Dat hebben we echt bijna nooit. Gelukkig hebben we een reserve capaciteit op zonnen energie, maar we zijn daar heel zuinig op. We zitten hier elke avond bij kaarslicht. Stromend water hebben we ook vrijwel nooit. Alleen het geen we zelf opvangen uit de wolken.                                 Nou tot de volgende keer maar weer. Liefs Linda