Linda: 7 juli 2010. Vandaag mijn laatste dag hier!
Vandaag mijn laatste dag hier en wederom zonder internet. Kathia heeft vannacht 6 uur geslapen! Van 22:00 tot 4:00 uur om precies te zijn. Dat zou betekenen dat ik ook 6 uur had kunnen slapen ware het niet dat mijn lieve husband mij een sms stuurde om 0:00 uur. Ik gebruik mijn telefoon als wekker dus ik vloog direct uit bed verbaasd over de snelheid waarin deze nacht voorbij was gevlogen. Na even wat heen en weer ge-smst zag ik dat het pas middernacht was, vlug mijn bed weer in…… dat was de laatste nacht dat Kathia bij mij in mijn koffer heeft geslapen. Mijn koffer staat nu klaar om morgenvroeg samen met mij te vertrekken naar de Dominicaanse Republiek.
We hebben ons wondertje net gemeten en gewogen, Kathia is in drie weken tijd anderhalve centimeter gegroeid en is van 3750 gram naar 4900 gram in gewicht aangekomen, wouw!!!!!!!! Daar mogen we best trots op zijn! Ze heeft nu zelfs een bol toetje, en ooooh wat ga ik haar missen en zij mij ook.
Kathia op de weegschaal, zij weegt 4900 gram.
Toch laat ik haar met een gerust hart achter. De kinderen hebben het goed hier, dit komt vooral omdat Marijke het bewust klein houdt. Een soort van gezinsvervangend tehuis.
Vandaag ben ik nog naar Ka-blain geweest om het brievenuitwisseling project tussen Nederlandse scholen en onze school in Haiti te bespreken en op te starten. Zoiets simpels is hier zo moeilijk, maar uiteindelijk is het gelukt! We gaan het testen met een klas en als dat goed gaat kunnen we het uitbreiden. We hebben net als gisteren weer tekeningen uitgedeeld die Nederlandse kinderen hebben gemaakt voor onze leerlingen in Haiti. Dat was een groot succes! Wat een mooie tekeningen waren erbij!
Klas 5Klas 4
Linda bespreekt met Ronald, Gustav en Kempès hoe er contact kan zijn tussen de scholen d.m.v. brieven en tekeningen.
Ook ben ik bij het overleg geweest van de Haitianen die als eerste van ons een prefab woning krijgen. Ze zijn al een tijdje hard voor ons aan het werken. De berg afhakken. De vergadering was heel bijzonder om deel van uit te maken. Marijke, Kempes ( onze schooldirecteur )en ik zijn de berg opgeklommen. Daar zijn we gaan zitten bij de harde werkers, mannen en vrouwen. De vergadering deed me nog het meest denken aan een vergadering van indianen in een wigwam. Er werd rustig gesproken, ieder deed even rustig zijn zegje. We hebben afgesproken dat iedereen tegelijk zijn of haar sleutel zal krijgen. Anders zijn we bang dat als het eerste huisje wordt opgeleverd de eigenaar van dat huisje niet meer meewerkt voor de anderen. Daar was iedereen het mee eens.
De gelukkigen die als eerste een prefab-huis krijgen werken twee ochtenden in de week voor ons. Zij hakken de berg af.
De vergadering ...
Smiddags zijn we naar Mission Baptiste gegaan waar ik Marijke en Wouda op een afscheidsijsje heb getrakteerd. Ik kreeg van Marijke een suikerbrood mee voor thuis. Onze kinderen en ook Jos zijn daar dol op!
Ik vond het mooi dat ik vandaag mee mocht maken dat Marijke eindelijk het indrukwekkende schilderij heeft gekocht. Ze heeft het vier maanden weten te rekken en daarin is de prijs meer dan gehalveerd. Het is zo’n mooi schilderij! Het geeft het moment van de aardbeving op zo’n indrukwekkende manier weer, dat het eigenlijk niet uit te leggen is. Je ziet de angst, je ziet de grootsheid van de aardbeving, de nietigheid van de mens daartegenover. Natuurlijk is het een vreselijk thema, maar toch is het goed zo’n schilderij in het auditorium op te hangen.
Het auditoruim wordt nu gebruikt als eetzaal.
Het was nog een heel gedoe om het schilderij mee naar huis te nemen. Het is twee meter breed en ik schat 120 hoog. We waren met de Rhino. Ik zat achterop. Met een hand moest ik me aan de Rhino vasthouden, met de ander het schilderij. Het was een soort van surfen maar dan anders.
Net nog even afscheid genomen van mijn kleine lieve Kathia, ik weet dat ze er geen woord van verstaat, maar het gaat om het gevoel waarmee ik het zeg en dat is een taal die ook baby’s verstaan. Ik heb het er best moeilijk mee om hier weg te gaan. Natuurlijk verlang ik ernaar om Jos en de kinderen weer te zien en naar een warme douche en vers gebakken bruin brood, maar toch….Haiti zit in mij, ik weet niet wanneer maar ik kom zeker weer terug. Anne wil de volgende keer met me mee. We zullen zien. Eerst zal ik mijn praktijk winstgevend moeten laten draaien. In Nederland ook genoeg uitdagingen voor mij! Ik schrijf jullie weer vanuit de Dominicaanse Republiek. Hopelijk heb ik daar wel internet.
