Wederom een verslag in Word, nog steeds geen internet dus…. Ik heb de kids nu al een tijdje niet gesproken. Hopelijk gaat alles goed daar. Als het aan het voetbal ligt, vast wel, want dat krijgen wij steeds naar ons hoofd geslingerd. Op dit moment is het 3-1 tegen Uruguai en ik heb niets van de wedstrijd gezien of gehoord. Volgens mij heeft Robben de derde goal gemaakt, want ze roepen Robien.

Zondag was het hier bezoekersdag. Alle ouders van kinderen die hier zitten of die naar Nederland zijn gegaan mogen de eerste zondag van de maand komen. Ze krijgen foto’s te zien en daar zijn ze zo ontzettend blij mee. Dat is ontroerend om te zien. Maar de verhalen…ze hebben natuurlijk niet voor niets hun kinderen afgestaan. Het was zeker voor Marijke een heel zware dag.

Lucien, devader van Genia en Adilien. Lithane met haar zoon Olwich, zij is de moeder van Steevenson en Denis.

Nadat alle ouders weg waren zijn we erop uitgetrokken om een hapje te gaan eten. Dat is dan zo fijn. Dan ben je er echt even uit. Het is leuk om dan rond te lopen hier in de omgeving. En het eten was heeeerlijk. Normaal eten we sávonds dezelfde broodmaaltijd als sóchtends, het brood hier is niet mijn ding. Smiddags eten we rijst, meestal met bonen en een saus erbij en een klein stukje kip of gehakt. Dat vind ik altijd heerlijk die rijstmaaltijden, ik schep meestal twee keer op zodat ik sávonds niet teveel honger heb. Maar nu dus twee lekkere maaltijden op een dag, wat een verwennerij!

Maandag ben ik om 5:00 uur opgestaan, dat is een half uur eerder dan normaal, want ik ging met Wouda met de schoolbus mee naar Ka-blain. Die schoolbus is dus eenzelfde bus als die bij ons met het openbaar vervoer rijden. Het is een komisch gezicht hier zulke luxe bussen te zien. De rit zelf overtreft iedere efteling attractie. Die platte wielen over alle rotsen, kuilen, gaten, stenen, etc. Door bochten waar hij eigenlijk te lang voor is. Als hij iets verder in de bocht zou hangen zouden we het ravijn instorten en zo’n bochten zijn er veel.

Vanaf Ka-blain zijn Wouda en ik te voet naar Godinot gegaan. Een prachtige wandeling van ruim een uur door bergdorpjes. Je ziet het Haitiaanse bergleven aan je voorbij trekken. Het is net of je in een mooie ansichtkaart of film terecht bent gekomen.Ik had echt een moment van: wie ben ik, dat ik dit mee mag maken? Je ziet vrouwen in verschillende gekleurde kledij met grote manden op hun hoofd sierlijk voorbij lopen, kinderen met een ezeltje met koopwaar, de scheve huisjes, de kleurrijke marktkoopwaar. De natuur, ruwe bergen, oude tandeloze mannen en vrouwen, kleurrijke tap-taps, lieflijke bermbloempjes, teveel om op te noemen. Door de aardbeving en de vele regens van de afgelopen tijd lagen er veel losse steentjes op de weg. Een stukje ging best wel steil omlaag en ik rolde steeds weg over de steentjes. Stom dat ik mijn bergschoenen niet mee heb genomen. Een heel oude dame ( op slippers!) heeft mij toen stevig bij mijn armen gepakt en me veilig naar beneden begeleid. Het is dan normaal dat je als blanke zo’n vrouw wat geeft. Ik had geen geld bij me, dus heb ik haar mijn zoute koekjes gegeven. Terwijl ik die koekjes heel erg hard nodig heb om de ochtend en  middag door te komen. Wouda heeft datzelfde probleem dus die had nog zoute koekjes die we samen konden delen. Gelukkig. Toen we na een lange mooie wandeling bij ons schooltje in Godinot kwamen werden we geconfronteerd met een laatste afdaling. Deze was van zand en rotsen en daar heb ik geen problemen mee, maar Wouda weer wel omdat ze met haar ogen de afstanden niet goed in kan schatten. Het eerste stuk heb ik Wouda begeleid maar toen we bij een soort smalle skipiste van zand aankwamen met overal uitstekende rotsen nam Wouda dankbaar de aangeboden hulp van een man aan. Dus, ook Wouda was haar zoute koekjes kwijt!

Het schooltje is hartveroverend. Zo schattig ligt het daar in een bergdal. Een heel oud vervallen houten gebouwtje dat niet meer dan twee lokalen heeft. We lenen het van mensen die er al heel lang een museumpje van willen maken. We kunnen daarom de grond niet kopen. We werden  hartelijk welkom geheten door de directeur, leerkrachten en kinderen. Om 10:00 uur hebben ze daar net als bij ons het 10-uurtje. Alleen van de 60 kinderen hadden er maar 10 kinderen iets te eten bij zich. Ik vond dat zo zielig! Een kind had zelfs een thermospannetje spagetti mee dat ze helemaal niet op kreeg. Een paar kinderen zoute koekjes en een paar cheetos chips, daar zie ik heel veel kinderen mee lopen naar school. Bij ons zou er gedeeld worden, hier niet.  Ik meteen in mijn “hier moet ik iets aan veranderen houding”  maar gelukkig alle kinderen krijgen normaal elke dag brood op school. Deze dag had de bakker geen brood gebracht. Het schooltje is zo klein dat het onmogelijk alle kinderen kan lesgeven. Daarom hebben twee groepen in de ochtend les en twee in de middag. We gaan daar twee houten lokalen bij bouwen zodat alle kinderen sóchtends en smiddags les kunnen krijgen. Ik heb veel foto’s en films gemaakt omdat ik het plan heb om dit schooltje te laten adopteren door een school in Nederland. Ik hoop dat dat gaat lukken.

De school in Godinot en de plaats waar de twee lokalen worden gebouwd.

Na de pauze zijn we weer terug naar Ka-blain gelopen omdat we daar een seminar voor de leerkrachten zouden houden.

Het seminar ging over het laten gebruiken van beide hersenhelften bij het onderwijzen van de leerlingen. Ik heb het uitgelegd en merkte dat ze daar nog nooit van gehoord hadden, later hebben we oefeningen gedaan waarbij je je rechterhersenhelft moet gebruiken ( hier wordt voornamelijk de linkerhersenhelft aangesproken). We lieten ze een paar seconden een doos zien , zij moesten aangeven hoeveel zijden een doos heeft, daarna hoeveel hoeken en daarna hoeveel vlakken. Om dat te kunnen weten, moet je een doos voor je kunnen zien, dus inbeelden, of tekenen, of de kast in het lokaal als voorbeeld nemen, of je mobiele telefoon, dat is het gebruiken van je creatieve hersenhelft. Er waren er maar weinig met het juiste antwoord. Maar uiteindelijk kwamen we er wel. Toen ze de methodiek door hadden moesten ze zeggen hoeveel vlakken, hoeken en zijden een piramide heeft. Dat ging direct al beter! Maar nu nog lachen. Wouda zei zondag, zullen we ze vragen hoeveel zijden, etc, een kleine doos heeft ten opzichte van een grote? Ik zei, dat zullen ze toch wel snappen dat dat hetzelfde is? We hebben er een weddenschap om gehouden. Wouda dacht dat ze opnieuw zouden gaan tellen, ik dacht dat ze direct zouden zeggen dat dat hetzelfde is. Morgen zitten we bij Mission Baptiste een ijsje te eten op mijn konto…………..Ik heb ook nog wat lichaamsoefeningen gedaan, dat was wel lachen, zeker toen Wouda het trucje liet zien van je duim halveren, dat maakte het feest compleet. We hebben natuurlijk nog veel meer gedaan, maar goed.

Vandaag weer naar Ka-blain gegaan. Ik heb tekeningen uitgedeeld die kinderen uit Nederland voor onze leerlingen hadden gemaakt. Ik heb uitgelegd dat heel veel leerlingen in Nederland door heitje voor karweitje, sponsorloop, of flessen inzamelacties, etc. geld hadden opgehaald om de mensen in Haiti te helpen na de aardbeving. Ik heb onze leerlingen gevraagd of zij een tekening of een brief als dank daarvoor zouden willen maken voor de kinderen in Nederland. Dat wilden ze graag en het ging nog goed ook! Het was een test voor mij om te zien of wij een project kunnen starten waarbij scholen een klas adopteren. Dat ziet er goed uit! En ik neem nu Haitiaanse brieven en tekeningen mee naar huis om alle scholen die voor onze stichting geld in hebben gezameld te bedanken. Leuk! Het gaat niet lukken om een soort van foster parents plan op te zetten per kind. Daar ben ik inmiddels achter.

Daarna hebben we een seminar over dyslexie gegeven. Kinderen leren hier aan de hand van het alfabet lezen. Dat is sowieso al een omslachtige manier, maar voor kinderen met dyslexie onmogelijk. We hebben proberen te bewerkstelligen om het alfabet in de onderbouw te vergeten en de letters bij hun klank te noemen. Zoals onze kinderen leren lezen. Dat vonden ze heel gek, om een letter bij de klank te noemen. Er werd zelfs gezegd dat ze daar niet aan konden beginnen. Enkele docenten zagen het idee erachter wel, we hopen maar dat er toch iets mee gedaan wordt.

Kathia is flink aan het wennen bij de andere kinderen. Ze doet het erg goed.

Kathia in haar box bij de andere kinderen.

S’nachts slaapt ze wel nog bij mij in mijn koffer en sinds ze aan het oefenen is bij de kindjes wordt ze elke twee uur wakker! Dat scheelt toch wel met elke drie uur. Ik ben echt moe! Zeker als je er om vijf uur weer uit moet. Morgen slaapt ze voor het laatst in mijn koffer. In een opslag en een container zijn driftig op zoek naar een ledikantje voor haar dat we tot nu toe nog niet hebben gevonden.  Donderdag vertrek ik hier om 6:00 uur. Dan ga ik met de bus naar Santa Domingo en de volgende dag vlieg ik via Madrid naar Dusseldorf waar mijn gezinnetje mij op staat te wachten. Ik heb het er wel moeilijk mee om hier weg te gaan, maar ik vind het toch ook wel erg fijn om Jos en de kids weer te zien. Zo, dat was het weer voor vandaag