Afgelopen week kwam Agathe, een van onze madames, bij me. Er was een baby erg ver in de bergen, nog maar vier weken oud. De baby was zwaar ondervoed. De jonge moeder van ongeveer 18 jaar had pukkels op haar borsten, zij was heel erg ziek. Zij kon haar baby geen borstvoeding geven. Agathe zei de jonge ouders dat zij de baby bij mij mochten brengen, dat ik er alles aan zou doen om hun baby melk te geven en dat wij de baby goed zouden verzorgen. Als alles weer goed was kon de baby terug naar hen. De baby zou door de vader op maandag of dinsdag gebracht worden bij de school in Ka-Blain. Ik heb Agathe complimenten gegeven, goed dat zij de ouders heeft gezegd dat wij kunnen helpen, want wij kunnen voor deze ondervoede babies heel veel betekenen. Het is het verschil tusssen leven of dood.

Dinsdag was er nog geen baby gebracht. Donderdag kwam Agathe op haar werk en vertelde dat de baby dinsdag was overleden. Het is zo triest. De baby kreeg alleen water met suiker. Mijn ervaring is dat als dat langer dan vier weken gegeven wordt, het water niet goed gekookt, de baby meestal overlijdt. Het klinkt gek maar ik had me verheugd op de komst van deze baby, ik had de baby in leven kunnen houden. Dit soort babies zijn echt mijn babies. Ik neem hen een paar nachten in bed om precies te weten hoe zij reageren. Ik geef hen energie met mijn handen, dan voel ik of zij alleen ondervoed zijn of ook ziek. Mijn ervaring is dat deze babies heel snel opknappen. De eerste voedingen geef ik altijd door babymelk te verdunnen, omdat de maag en darmen helemaal niets gewend zijn. Om het uur een 10 cc en al vrij snel 20 cc verdunde melk, daarna kan er al snel babymelk gegeven worden, maar altijd in kleine hoeveelheden. Dit wordt langzaam opgevoerd.

Ik ben er van van slag geweest, het deed echt pijn. Agathe vertelde dat er zo vaak jonge moeders en jonge babies ver in de bergen overlijden. Ik had juist de dag voordat Agathe mij vertelde van de baby met Jean Max besproken dat ik nog een verdieping op onze school wil. Daar komt onder andere het babyhuis. Dit is voor dit soort babies of jonge kinderen die lijden aan enorme ondervoeding, heel vaak is de moeder overleden of erg ziek. Deze kinderen kunnen terug naar hun familie in Haïti.

Adilien en Genia (niet Jeunia zoals de vader zei) maken het nu goed. Genia is helemaal opgeknapt nu zij twee wormen heeft uitgespuugd. Zij lacht en is blij, je ziet haar groeien. Ook Adilien is gelukkig en heel erg blij dat hij met Fiona met de autobus naar onze schooin Ka-Blain mag. Volgens zijn geboorteacte is hij 9 jaar. Hij gaat naar de oudste kleuters. In september mag hij naar de eerste klas. Hij is zo trots, hij leert de eerste letters schrijven, prachtig om mee  te maken en te zien.

Adilien en Genia