Afgelopen maandag zijn Loubeltot en ik naar het bureau van Protection Civil gegaan om onze papieren voor de beide containers in te leveren en te vragen of alles in orde is. De mevrouw was kort af, maar heeft ons uiteindelijk toch goed geholpen. Wij moesten naar het douanekantoor in Port-au-Prince om een declaration de livraison te laten maken. Loubeltot stuurde ons helemaal naar de haven. Na daar overal rondgereden en rondgevraagd te hebben, kwamen wij bij de plaats waar ik zei dat het moest zijn. Jammer van de tijd, leuk de haven gezien te hebben. Dit papier laten maken was natuurlijk een heel gedoe. Wij hadden de naam Luc en zijn telefoonnummer gekregen, deze man zou ons kunnen helpen. Hij zei brooker te zijn. Voor 400 H$ heeft hij ons geholpen. Hij vroeg veel meer. Ik zou een rekening krijgen, alles was officieel. De papieren zouden na 35 minuten klaar zijn. Het duurde twee uur en de rekening bleek er niet te zijn. Met deze papieren zijn wij naar huis gegaan, daar moest ik de distributielijsten maken zoals de mevrouw van Protection Civil had gezegd. Kempès hielp me een opzet te maken. Het was een enorm karwei. Twee volle dagen ben ik er mee bezig geweest. Vandaag (donderdag 24 juni) zijn Loubeltot en Jacky onze dossiers gaan inleveren. Het bleek dat de distributielijsten niet in orde waren, Jacky vertelde hoe het wel moest. Ik heb mijn verstand helemaal op nul gezet en ik ben domweg er mee aan de gang gegaan. Als ik er bij nadacht hoeveel tijd ik er al in heb gestoken, het was naar haar voorbeeld gemaakt en nu moest het weer anders. Na anderhalf uur was het klaar. Morgenvroeg gaat Jacky het dossier weg brengen en hopen wij dat alles snel in orde komt, zodat de containers uit de haven komen en naar Ka-Blain getransporteerd kunnen worden. Dan komt het grote karwei om onder toezicht van Protection Civil alles uit te delen zo als op de lijsten vermeld staat. Ik ben echt heel erg benieuwd hoe dit gaat.

Gisteren en vandaag was ik thuis aan het werk, tussendoor kwamen er steeds mensen met problemen die mij nodig hadden. Steeds moet ik van mijn werk af. Ik heb enkele dagen geleden Linda gevraagd voor Kathia te zorgen, zowel overdag als ’s nachts, omdat ik het niet trek met alle drukte er om heen. Kathia had vier nachten bij mij geslapen, dan slaap ik wakend en moet ook de fles een of twee keer geven, haar verschonen en in de gaten houden. Gelukkig wilde Linda het heel graag doen en heb ik hierdoor ’s nachts rust en kan ik goed en diep slapen. Daarvan rust ik uit.

Kathia gaat elke dag met sprongen vooruit, zo verweg als zij was. De dood lag al op haar gezicht, rond haar mond en in haar ogen. Elke voeding bleef er in. Je voelde dat zij sterker en sterker werd. Zij kon na een dag mijn vinger vast houden, zij begon er zachtjes in te knijpen, haar benen waren heel slap, haar benen lagen van af haar heup scheef, zij kon haar benen niet zelf optillen of echt bewegen. Elke paar uur zeiden Wouda, Linda of ik dat Kathia weer iets meer kon. Allemaal waren wij er erg door geraakt. Hoe is het mogelijk dat zij zo snel aansterkt en al zo veel meer kan. Toch bleek na een week dat Kathia geen gram gegroeid was. Zij had diarree gekregen, zij dronk wel melk, maar had na twee uur weer honger. Nu hebben wij een schema gemaakt met rijstebloempap, flessen melk, fruithapjes, warme maaltijd, dit op bepaalde uren met goede tussen pozen. Wij gaan er van uit dat zij ongeveer een half jaar of 7 maanden oud is.

Kathia kan zo ernstig kijken en zo mooi lachen, vandaag heeft zij geschaterd

Afgelopen zondag is de dokter geweest om haar te onderzoeken. Wat ons op viel was dat hij hard in zijn handen klapte en Kathia geen enkele reactie gaf. Dit heeft ons alle drie bezig gehouden, ook al waren wij het ons niet echt bewust. Vandaag was er erg veel wind van de cycloon die langs Haïti gaat, er klapten deuren heel hard dicht. Linda had Kathia in haar armen. Het viel Linda op dat Kathia helemaal niet reageerde op dit harde geluid. Zij zei het mij. Bij Linda en bij mij en later ook bij Wouda viel het kwartje: Kathia is doof. Alle drie zijn wij er van overtuigd. Voor ons alle drie vallen dingen op hun plaats. Kathia werd altijd wakker als ik me omdraaide in bed, toen zij naast mij lag, maar van geluiden werd zij niet wakker. Zij reageerde erg sterk op het bewegen van het matras. Zij kan echt rondkijken en vindt het heerlijk als de kinderen om haar heen zijn. Dit is veel sterker dan bij andere kinderen. Zij kijkt observerend rond en is achter met brabbelen. Vandaag deden Linda en ik steeds testen zoals in onze handen klappen als zij ons niet kon zien, zij reageert niet. Wel brabbelt zij wat en meer dan voorheen, maar niet zo als een meisje van rond de 6 of 7 maanden moet doen. Linda heeft al op internet gezocht naar dingen op het gebied van doof zijn als baby. Er zijn boekjes met gebarentaal voor babies. Ik heb vorig jaar een prachtig boek van een dove vrouw gelezen, zij heet Fiona. Ik ga het nu weer lezen, want ik herinner me dat het erge indruk op mij maakte. Zij geeft goede tips. Wij gaan ons er in verdiepen en er meer over te weten komen. Kathia is nog zo dun, dit zie je niet aan haar gezicht, haar pols is maar een cirkel van 8cm.

Zo werd het vondelingetje bij mij gebracht op 16 juni 2010.

Afgelopen week ben ik op donderdag op het gemeentehuis geweest om Kathia officieel aan te geven als vondeling. Mij werd gevraagd naar haar achternaam en of ik haar mijn achternaam gaf, want dan was de adoptie gelijk geregeld. Ik heb haar mijn achternaam niet geven, ik ben te oud om nog te gaan adopteren. Voor mezelf zou ik het graag doen, maar voor Kathia is het niet het beste en daar draait het wel om. Er is afgesproken dat Kathia Lucienne nog geen achternaam krijgt, zo staat het ook in het officiele papier. Zij krijgt haar achternaam bij haar adoptie. Ik wil in ieder geval drie maanden wachten voordat er een eventuele adoptie wordt ingezet, want de moeder moet de kans hebben haar terug te kunnen nemen of toestemming voor adoptie te geven. Adoptie zou niet mer mogelijk zijn, maar in dit geval weer wel, zo zei men op het gemeentehuis. Wat ik het liefst zou willen is dat Kathia geadopteerd wordt door een echtpaar, dat hier komt wonen en voor Kathia komt zorgen. Als de adoptie rond is dan gaan zij met Kathia naar Nederland terug. Ik weet dat dit een zware taak is, het adoptieproces kan lang duren. Toch vind ik dat de ouders dit moeten over hebben voor Kathia. Er zullen niet veel echtparen zijn die dit kunnen doen. Het kan zijn dat het echtpaar regelmatig gescheiden moet leven omdat de man in Nederland moet werken. Nu Kathia doof is, is het helemaal belangrijk dat zij veel aandacht en begeleiding krijgt. Misschien zijn er mogelijkheden voor een sneller adoptieproces nu zij een “special need” meiske is. Heel belangrijk is dat zij al jong begeleiding gaat krijgen. Ik vertrouw er op dat er iets moois gaat gebeuren, zodat Kathia sneller dan normaal ter adoptie naar Nederland of België kan gaan. Ik zou het ontzettend fijn vinden als zij Nederlands spreekt zodat ik haar altijd dingen kan vertellen hoe alles precies is gegaan. Ik geef haar ook veel kans dat ik haar geboortemoeder een keer vind, zo voelt het voor mij. Ik vertel over Kathia in de bergen van Robin, aan de kinderen daar op onze school. Komende zondag hopen wij het huisje zonder dak te bezoeken, het huisje waarin Kathia zonder kleren was neergelegd op 16 juni 2010.

Kathia in het bad ...