In februari 2010 kwamen Alexander en ik aan in Haïti met 100 tenten. Het is een hele klus geweest om alle tenten op te zetten, want wij wilden de tenten echt geven aan de mensen die het het hardst nodig hadden. Sommige mensen wonen in de buurt van onze school of in de buurt ons huis in Kenscoff, maar anderen wonen erg ver weg in de bergen.

Stervenson (Sam), Denis, Jacky en Alexander hebben samen heel veel tenten opgezet. Van alle tenten, de bewoners en ook van hun kapotte huis zijn foto’s gemaakt. Nu hebben wij een goed dossier. Dit is nodig om het geld dat wij ervoor gebruikt hebben te kunnen verantwoorden. Vandaag reed in met Jean Max en Pappa (bijnaam) naar Godinot, wij kwamen meerdere tenten tegen. Ik heb er foto’s van gemaakt om u een idee te geven hoe het er uit ziet. Het is echt een heel mooi gezicht als je een tent van ons tegen komt. Het helpt mij om in alle moeilijkheden, die de Haïtiaan tegenkomt, door te kunnen gaan. Het lijden van heel veel mensen doet echt pijn.

Vandaag hoorde ik toen ik naar huis terug liep elke keer: Marijke, ik wil ook een tent, Marijke ik heb een tent nodig. Marijke ik slaap onder een zeil, geef me aub een tent. Marijke, ik slaap met mijn  kinderen op de straat, geef me een tent. Marijke ….

Ik liep er over te denken, wat een wereld ………, wat een land!  Hoe moet dit verder? …….. Het is echt onmenselijk zo als deze mensen moeten leven. Als in Italië een jaar na de aardbeving nog het merendeel van de mensen in tenten wonen, hoe moet dat dan in Haïti! Het vergeten land Haïti!

Wat ook erg pijn doet, is dat onze streek (net als zo veel andere streken) een vergeten streek is, hier komt geen hulp. Ik durf te zeggen dat wij de enige zijn die hulp geven. Ik zie geen enkele andere tent of huis van andere organisaties. Af en toe wordt er eten gegeven, maar dat is mondjes maat. Gisteren was er weer een groep mensen aan mijn hek, zij vroegen ook om tenten. Ik vertelde dat de tenten op zijn. Maar wat moeten wij nu? Wij hebben geen geld om zeilen te kopen, onze kinderen slapen onder dekens en lakens en een stuk plastic maar zij worden nat in de regen. Het regent al een week elke middag of avond, soms ook nog ’s nachts. Ik heb hen gezegd dat eind juni er weer tenten binnen komen, maar dat ik niet weet wat voor tenten. Ook zullen er zeilen komen. Iedereen mocht zijn naam opschrijven, dan zien wij eind juni weer wie een tent of zeil nodig heeft. Gelukkig zeiden de mensen dat zij weten dat ik heel veel voor veel mensen doe. Ik stuur hen niet weg met een snauw, zeiden zij, Marijke, jij praat met ons, daar zijn wij heel blij mee.  zij begrijpen dat ik niet alles kan doen.

Ik ben dan ook enorm gemotiveerd om te werken aan prefab huizen, dit gaan wij in juni doen, is tenminste de bedoeling. De mensen die in aanmerking komen voor een houten huis(je) moeten aan verschillende eisen voldoen en hun tent terug geven, die dan hopelijk weer voor anderen kan worden gebruikt.